તારી હથેળી એટલે બિંબાતી લાગણી,મારી હથેળી આયનો યાદોની કોરનો.
ખભે આ ઘાવ તગતગ છે અને હું એટલે જાગું,પીડા એની જ રગરગ છે અને હું એટલે જાગું.
થાશે તકાદો એટલે ખાલી કરી જશું,કીધો છે જેમાં વાસ, પરાયું મકાન છે.
આંસુઓનો ભાર લાગ્યો એટલે લખતો રહું છું,શબ્દ તારણહાર લાગ્યો એટલે લખતો રહું છું.
એટલે આંખોમાં સહેજે ભેજ નહિસાંભરે એવું કશુંયે છે જ નહિ
એટલે એ મારે મન સુંદર હતુંએના ઘરની સામે મારું ઘર હતું.
દુનિયામાં એટલે અમે ભૂલા પડ્યા નહીં,તારી ગલી સિવાય બીજે આથડ્યા નહીં.
નથી બાંધી શકાતો એટલે રચના વગરનો છું!પ્રવાહી ભાવ છું, હું તાણ છું, રસના વગરનો છું!
છરી એટલે સંબંધો ને નદી એટલે રેતી હોય;છબી એટલે સદ્ગત પોતે મ કહે છે મંગળદાસ!
માણસ ઉર્ફે રેતી, ઉર્ફે દરિયો, ઉર્ફે ડૂબી જવાની ઘટના ઉર્ફે,ઘટના એટલે લોહી, એટલે વહેવું એટલે ખૂટી જવાની ઘટના ઉર્ફે...
આમ એની બેઉ બાજુ રાત છે,એટલે લાગે છે રૂપાળો દિવસ.
તળાવ, વાવ, કૂવા એટલે તો હોમાયાંઅસર નદીના કતલની તરત ન દેખાણી.
એય મીઠું, તે દીધું છે એટલે,મોતના ઝળહળ પડાવે તું જ છે.
મરનારનાંય જૂથ જુદાં હોય છે અહીં,'બેફામ' એટલે તો કબર ફરતી વાડ છે.
તમારી સાથે હવે એટલે હસી શકશું,કે એકલા તો અમે વેદનાને ગાઈ છે.
એટલે મંદિર જવાનીયે જરૂર પડતી નથી,એના ઘર સામે આ ચરણો થંભી લેતા હોય છે.
કંઈક ફરિશ્તાઓ વગોવાઈ જશે,એટલે ભૂતકાળ ખોતરતો નથી.
સાવ અધકચરું અનુસરતા રહ્યા,એટલે આદર્શથી દાઝ્યા છીએ.
પુત્રહીના જેવી દુનિયા એટલે,આજપણ મીઠું ઘરોઘર નીકળ્યું!
એટલે ત્યાં વધારે બેઠાં નહિ,કાંઠે સંભારણાંય બેઠાં’તાં.
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
