રાત પ્રતીક્ષા ઊંઘનું ઝોલુંશ્રદ્ધા જેવા લયથી ડોલું
મસ્તાન કાઢી મરી, વિના દીલબર તમામ રાત,રગડ્યાં કર્યું ગરદન ઉપર ખંજર તમામ રાત.
આ ઊતરતી સાંજ સાથે તમે રાત જેવું ઢળજોન મળ્યા ઉઘાડી આંખે હવે બંધ આંખે મળજો.
વીતે રાત અપલક અને વાય વ્હાણું;ત્યજેલા પ્રણયનું મળે સાલિયાણું.
ફંગોળતી ફરે છે ગવન! રાત તો જુઓ!ધમરોળતી રહે છે ગગન! રાત તો જુઓ!
જશે, ચાલી જશે, ગઈ, એ વિચારે રાત ચાલી ગઈ,ખબર પણ ના પડી અમને કે ક્યારે રાત ચાલી ગઈ!
આમે ય વીતવવાની છે રાત સરોવરમાં,તો ચાલ કમલદલમાં આ રાત ફસી જઈયેં!
તમે ઊગતા ચાંદે ચમક્યા,અમે ઊઘડતી માણી રાત!
ઘૂંઘટ રાખે રાત ને દિવસ;કેવી હશે એ લજ્જાવરણી!
છલકે નેવાં રાત પડે ને
છે ઇન્તેઝાર એમાં દિવસ શું ને રાત શું?છે રાત પણ, દિવસ પણ અને ઇન્તેઝાર પણ!
જે રાત નીચે દબાયા હતા, બસ એ જ બચ્યાથયા હલાલ, હતા જે સવાર, રાત ઉપર
ન રાત રાત હતી એ સમયની વાત કહુંદીવો ન બાત હતી એ સમયની વાત કહું
આમ એની બેઉ બાજુ રાત છે,એટલે લાગે છે રૂપાળો દિવસ.
આ ઉતારા પર હજી તો ઘોર કાળી રાત છે,રાત પાસે તુંય ક્યાં અંતઃકરણ લઈ જાય છે!
દિવસ રાત ખાલી થતું તે છતાં,ગગન તર નહીં, તરબતર હોય છે.
તૂટી પડે બધાં જ પછી રક્ત-રાત પર;ભીંસાઈ જાય સૂર્ય કતારોના શ્હેરમાં.
પાંપણમાં સૂર્ય લૈને રાત સૂર્યમાં ઢળેને આપ્તજન સૌ પાસમાં સૂતાં છે ઘસઘસાટ
આ ભીની લાગણીને થયું શું, ખબર નહીં,જાગ્યા કરે છે રાત અને ઘસઘસાટ રણ.
રાત-દિન શોધું છું આ ખુશ્બૂ ભરેલા શહેરમાં,એ પીરોજી રંગનો, ખોવાયેલો પાલવ મળે.
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
