રાત પ્રતીક્ષા ઊંઘનું ઝોલુંશ્રદ્ધા જેવા લયથી ડોલું
મસ્તાન કાઢી મરી, વિના દીલબર તમામ રાત,રગડ્યાં કર્યું ગરદન ઉપર ખંજર તમામ રાત.
આ ઊતરતી સાંજ સાથે તમે રાત જેવું ઢળજોન મળ્યા ઉઘાડી આંખે હવે બંધ આંખે મળજો.
વીતે રાત અપલક અને વાય વ્હાણું;ત્યજેલા પ્રણયનું મળે સાલિયાણું.
ફંગોળતી ફરે છે ગવન! રાત તો જુઓ!ધમરોળતી રહે છે ગગન! રાત તો જુઓ!
જશે, ચાલી જશે, ગઈ, એ વિચારે રાત ચાલી ગઈ,ખબર પણ ના પડી અમને કે ક્યારે રાત ચાલી ગઈ!
રાત થીજીને સડક થઈ જાય છે,બલ્બમાંથી ચાંદની રેલાય છે.
આમે ય વીતવવાની છે રાત સરોવરમાં,તો ચાલ કમલદલમાં આ રાત ફસી જઈયેં!
તમે ઊગતા ચાંદે ચમક્યા,અમે ઊઘડતી માણી રાત!
ઘૂંઘટ રાખે રાત ને દિવસ;કેવી હશે એ લજ્જાવરણી!
છલકે નેવાં રાત પડે ને
જે રાત નીચે દબાયા હતા, બસ એ જ બચ્યાથયા હલાલ, હતા જે સવાર, રાત ઉપર
ન રાત રાત હતી એ સમયની વાત કહુંદીવો ન બાત હતી એ સમયની વાત કહું
છે ઇન્તેઝાર એમાં દિવસ શું ને રાત શું?છે રાત પણ, દિવસ પણ અને ઇન્તેઝાર પણ!
આમ એની બેઉ બાજુ રાત છે,એટલે લાગે છે રૂપાળો દિવસ.
આ ઉતારા પર હજી તો ઘોર કાળી રાત છે,રાત પાસે તુંય ક્યાં અંતઃકરણ લઈ જાય છે!
દિવસ રાત ખાલી થતું તે છતાં,ગગન તર નહીં, તરબતર હોય છે.
પાંપણમાં સૂર્ય લૈને રાત સૂર્યમાં ઢળેને આપ્તજન સૌ પાસમાં સૂતાં છે ઘસઘસાટ
તૂટી પડે બધાં જ પછી રક્ત-રાત પર;ભીંસાઈ જાય સૂર્ય કતારોના શ્હેરમાં.
રાત-દિન શોધું છું આ ખુશ્બૂ ભરેલા શહેરમાં,એ પીરોજી રંગનો, ખોવાયેલો પાલવ મળે.
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
