તન ધન મન મેરા કૃષ્ણ, ગુણ મેં ગાતી હું;પૂરે મન કી વોહી તૃષ્ણ, ગુણ મેં ગાતી હું.
ધન ધન બીલી તારાં પાન,કે ચઢે મહાદેવને રે લોલ :
ધન ધન જસોદા માતને જો,પુત્ર ભાવે લડાવે બ્રીજ નાથને જો.—
મુને રામ રતને ધન લૂંટવા દો,મુને રાધા કૃષ્ણ ધન લૂંટવા દો,
પાયોજી મૈંને રામ રતન ધન પાયો.વસ્તુ અમોલિક દી મેરે સતગુરુ, કિરપા કર અપનાયો.
ધન ધન ગોકુળ ગામડું, ધન ધન વ્રજનો વાસ;ધન ધન આ ભૂમિને, જ્યાં વ્હાલો રમિયા છે રાસ. – આજ૦
ધન્ય
જુઓ 'ધન-વાન.'
ફૂંકણી, ભૂંગળી
એક જાતનો પ્રાણહા૨ક વાત-રોગ (લોખંડનો જખમ થતાં થવાનો ભય)
કુબેર
કામઠું, ચાપ
બહુ પૈસાદાર, બહુ લાગવગવાળું
ધન રાણી ધન ચારણી, ધન રાજા ભરથાર!ધન વાળંદા વીઠલા, મે'ણાં ફેડણહાર!
મિલા મોહિ ગુરુ બ્રહ્મજ્ઞાની, જિન કિયા બ્રહ્મમય ભય ભાની,ધન ધન હમ ધન ભાગ્ય હમારે, મિલા મોહિ ગુરુ બ્રહ્મજ્ઞાની.
ધન ગોકુળ, ધન ગામડું રે, ધન વનરાવન શે’ર, મારા વા’લા!
અરે તેં મળમૂત્ર અથાગ,વહ્યાં લહ્યાં ભાગ્ય! ધન! ધન! મારી માવડી...
ધન નારાયણ દેવ જ કહીએ, તેથી ઊતર્યાં પાર.—અંબે.ધન ધન ચીખલી ગામ જ કહીએ ધન ભુલાભાઈ મોન રે;
આ રીતે મધુવચનથી રીઝવે કામિની કંથ;ગાય ‘વસંત-વિલાસ’ તે ધન ધન જન ગુણવંત!
'ધન ધન રે બાવન વીર, તેં રાખ્યું સભાનું નીર.'એમ કહી પોતે તતકાળ, કંઠે આરોપી છે રણમાળ.
કો’ને કાથો, કો’ને રોટી,જૂજ રૂપયડી, ધન ધન હોતી.
ધન ધન માતા દેવ સખી,નરસીં મે’તાને દીકરી હતી!
દાતાર જ્યાં ત્યાં ધન નહીં, દાતાર નહીં ત્યાં ધન;ખાનાર જ્યાં ત્યાં અન્ન નહીં, ખાનાર નહીં ત્યાં અન્ન.
ધન ધનિયામાં.....!
ધૂતી શિષ્યનું ધન હર્યું છે, તે ખમી કેમ શકાય;ખમી કેમ શકાય, તે એવું, જે ધૂતીને ધન લીધું કેવું,
ધન દેખી ધૂતા જ્યૂં હેરત, સ્વારથ સબ અપના સારે;ધન ધૂતી કે ધક્કા દેવે, કાલહિ કે મુખ મેં ડારે. - સદ્ગુરુ૦
રતિ એક રોષ રાજા રુદિયા મ જાણ્યો, ધન ધન ઘરમ તમારો...
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
