તારૂં પારણિયું મઢાવું માણેક મોતિયે;ઉપર મે’લું મેના પોપટ મોર ચકોર;
બાહુ કોરમાં જડાવ, લાલ લંકણી રે લોલ.મધ્ય માણેક હીરાની, હાથકંકણી રે લોલ;
માણેક નમી નમી લીજેમારા વીરા રે!
બનાવ્યો જેણે તેની બલિહારી. ગુંથ્યો...ચેતનમય ચિત્ર રૂડાં ચળકે, ઝાઝાં મણિ માણેક માંહિ ઝળકે,
પુનિત પુણ્ય પ્રતાપે;હીરા, માણેક, રતન અમૂલાં
રસકસ આપીશ રૂપાળા રે, વળી માણેક મોતી હીરા.પાંજરીયું તારું પ્યારા રે, સરસ ઘડાવીશ સોનાનું;
રાતો મણિ ચમાણેકનાથના સ્થાન પાસેનું બજારનું સ્થાન
ઘોડાના કપાળ પર ઝૂલતો વાળનો ગુચ્છો
ઘાંચીની એ નામની એક અટક.
દરબારી લોકોનાં મકાનો વચ્ચેનું મેદાન
વિજયસ્તંભ
શરદપૂનમ
એક જાતનું રત્ન.
દરિયાની લાલ રેતી. તે સોની લોકો ઘરેણાં ઉજાળવામાં વાપરે છે.
રોજ રોજ અનેક રત્નોને—હીરા, માણેક, નીલમ, મોતીને—
મને ભાઈ! તમે બહુ ભાવ્યા,માણેક મોતીએ વધાવ્યા.
હીરલા જડેલો મારો વીંઝણોમાણેક મોતીનો મારો વેંઝણો.
કિન સંગ ખેલું હોલી? પ્રિયા તજ ગયે અકેલી.માણેક મોતી સબ હમ છોડે, ગલેમેં પહેની સેલી. પિયા...
હીરા માણેક ને રીત પરવાળાંનેણલે નરખી લેજો. - આવો૦
આભરણ ઘણાં રે શિશુપાળને;મણિ માણેક મોતીની માળ છે.
બીજુ પાયદલ બહુ જાણો રે, આવ્યા લેઈ ધનુશ્ય બાણો રે;માણેક બુરજે ચડાવી તોપો રે, ઘર વાશી માંહી પેઠા લોકો,
મારી નાવ કરે કો પાર? નથી હીરા, નથી માણેક, મોતી,
હીરા અને માણેક ટાંકેલ એની શીંગડી ને રૂપલું મઢેલ એની ખરીયે
પીળો રોમાલિયો, ને ચાંદલિયાની કોર;મંઈ જડ્યાં માણેક ને મોતી, કે
માણેક મોતી રે ઝુમાલ સે, ઝાલ્લા.તારાં મોતીને ઝુમાલ સે, ઝાલ્લા.
તારૂં પારણિયું સોનલે મઢાવશું રે,મોતી, માણેક ને હીરલે જડાવશું રે;
નમતા પો’રે હરિ, મારે મો’લે આવો જો;આવો તો રમિયે માણેક સોગઠે.
વાવલિયા વાયા રે પિયુ વઈશાખાના,રજ ઊડીને મારું માણેક મેલું થાય જો,
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
