રેશમ જેવી વાત ગૂંથું ને પૂછું કુશળક્ષેમ.એમ એટલે એમ...
અપારદર્શક હોય એટલેક્ષેમકુશળ અંદરનું !
પાસેના તેજને વધાર્યું મેં એટલે કેકામ પડ્યું ઝાઝા અંધારનું.
આજની આ વેદના વરાળ સમી, એટલે જયાદ કરું વારતા પછીની.
નથી રે કો’ને છેતર્યાં!બાઈ, અમે રડીએ સહ્યું ના જાયે એટલે,
બાવળના રહેવાસ એટલે વસંત આવી લાવ્યોલોહીઝાણ આ ટહૂકો તારી આંગળીએ પહેરાવ્યો
એકવાર આંખોએ જોયું છે એટલે બસ મેઘધનુષ્ય મનમાં ચીતરાતું
વાયરા સિવાય કોઈ....સાવ એકલી પડી ન જાઉં એટલે તો
નાનકડી કોઈ એક ખામીતારે તો રમવું’તું એટલે તેં માણસને
(અને એટલે નહિ બોલાયેલા, વંચાયેલા, સંભળાયેલા દરેક શબ્દને ખમ્મા! ખમ્મા!)શાહી વિનાની અભિવ્યક્તિના મનોરથો લઈ ફરતા કાગળ થઇને ડૂચે ડૂચા
એટલે તો કાળમીંઢ ડૂમો પણકલકલતું ઝરણું થૈ જાય છે.
મનજીને (મા'દેવની) અફર માનતા છે કે ઘરવાળાંની કૂખમાં દીવો થાશેએટલે એણે ટેક લીધી કે અડવાણા ને અવળા પગે હાલતો કાશી જાશે
તો શ્વાસ કહે: પાંખ વીંઝતું પતંગિયું છેજનોઈવઢ્ઢ ધ્રાસ્કો પડયો કે શ્વાસ એટલે...
પડી રહ્યો એ મેઘ એટલે શાં ખેચરનાંટોળેટોળાં સ્વતંત્ર થાતાં સ્વ-સુખ કેરા
બંનેનાં દિલ ઘડકતાં હતાં જે જુદાં જુદાંઆ પ્રેમ એટલે કે એને જોડતી કડી.
સૂર્ય તેજથી તપે ઉઘાડી છાતી થોડી થોડીછુટ્ટાં સ્તન પર જીન્સ એટલે લવંગ લતા લલિતાઈ
ઝાઝી તે વાતુંનાં ગાડાં ભરાય : કહું હાઈકુમાં, એટલે કે ટૂંકું તો, પપ્પા, હવે ફોન મૂકું?
સૂની ડેલીને જોઈ પૂછશો ન કોઈ કે અવસરિયાં કેમ નથી આવતાપાંદડું તૂટે તો લોહી નીકળશે ડાળને એટલે તોરણ નથી બાંધતા
જોગણનું હોય જેમ ઈશ્વરને માટે કંઈ એવું સમર્પણ થઈ જાય છેએટલે આ ઘટનાને લોકો કહે છે કે પ્રભુતામાં પગલાં મંડાય છે
જો, મને ઢોલવાળો મનીયો ય ગમે સે, એટલે ટણીયુ તો કરવાની નઈ જ.માપમાં રેવાનું, ‘કેમ સો’ કેવાનું, મોટાઈની ડંફાશયુ કરવાની નઈ જ.
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
