સોંસરવું કોઈ તીર હજી પણ જતું નથી,હું મત્સ્ય છું ને કોઈ મને વીંધતું નથી.
એક જ દશાનાં દૃશ્ય બે આંખોને તીર છે,એમાં જ પ્યાસ છે અને એમાં જ નીર છે.
મારી ભીનાશ એક દિવસ રંગ લાવશેછૂટી જઈશ મેઘધનુષ્યોનાં તીર જેમ
ઘટના બની તમસા નદીના તીર પરહું શ્લોકનો અવતાર છું – તું કોણ છે
આભમાં શુ તાકવાનું નિષ્પલક ?તીર કોઇ તાકવાની વાત કર
એજ અંગૂઠો ફરી ઊગી ગયો!તીર તાક્યાં છે તસોતસ આપણે.
નકી તુજને તારાં નજર-તીર તાતાં,ફરજ પાડવાનાં નિશાં તાકવાની;
પાપ-પૂણ્યોની મૂલવણી કાં કરું?તીર, દશરથ ને સરોવર હોઉં છું
ક્યાં હતો અણસાર અમને સૂર્યની તાકાતનોતીર તરણાંનાં બનાવી રજકણે ઊભા રહ્યાં
લક્ષ્ય ચૂકી ગયું હો તમારું જે તીરએ જ શત્રુના ભાથે ઉમેરાય છે
ને હજારોનાં હજારો સામટાં હરણાં સજનવાતીર અડતાં થઈ ગયાં કેવાં હરિતવરણાં સજનવા
‘રઈશ' આ દોસ્તો તારા અધૂરા છે શિકારીઓ,ખૂંપાવી તીર જે અડધું, હરણને જીવતું રાખે.
આ નજર, આ પાંપણોની ધાર મારી નાખશે!આપનાં આ તીર ને તલવાર મારી નાખશે!
હાથમાંથી તીર તો છૂટી ગયું છે ક્યારનું,શું થશે, જો આ પ્રતીક્ષા-મૃગ માયાવી હશે!
અંગ પરથી વસ્ત્ર જળની જેમ સરતાં જાય છે,કોણ સામે તીર બજવે બાંસુરી એવી સરસ!
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
