સોનું રૂપું મણિ મુક્તા વિના,સ્ત્રી સુતને ના ચાલે. હરિo
અધમણ સોનું સવામણ રૂપું,તેનો મેં તો વીંઝણો ઘડાવિયો.
સોનું પે’રી છલકાતી ઝાલાના ઝાલેરૂપું પે’રી મલકાતી ઝાલાના ઝાલે
સવા મણ સોનું ને અધમણ રૂપુંતેની મને ટીલડી ઘડાવી.
અધમણ સોનું ને સવામણ રૂપું,તેની મારી બંગડી ઘડાવો, પિયરિયામાં;
ઘર બેઠાં ગંગાજી નાવા.ચાંદોજી આથમણે રૂપું ગણે છે ને
એક ધાતુ-રજત, ચાંદી
વળી સોનું રૂપું પહેર્યે રે શું સુધર્યું રે? કાઢી નાંખો એ ડાકડમાળ;છાપાં તિલક ધરી સાધુમાં બેસો, આ લો પહેરો તુલસીની માળ. મીરાં...
પણિયારે હું પગ મૂકુંને હેલને ફૂટે પાંખપગનું રૂપું ખરતું એવું દન ને વળે ઝાંખ
સુરત શે’રનાં સોનાં મગાવો, માણેક શેરનાં મોતી જો;અધમણ સોનું, સવામણ રૂપું, તેની મારી ટીલડી ઘડાવો જો.
છોકરી કહે : “વળી પાછો કેમ આવ્યો?” મકનો કહે : “પૈસા ખૂટ્યા છે. હવે તો સોનું, રૂપું ને હીરા લઈ જવા આવ્યો છું.”
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
