એક ભ્રમણા છે, હકીકતમાં સહારો તો નથી,જેને સમજો છો કિનારો એ કિનારો તો નથી.
દરિયો રહી ગયો ને કિનારો નથી રહ્યો,હું પણ તમારી યાદમાં મારો નથી રહ્યો.
તોફાન, વમળ, મોજાં, એ તો જીવનની ખરેખર દુનિયા છે,ઓ પ્રેમની નૌકાના નાવિક! શોધે છે કિનારો શા માટે?
કિનારો જ હશે!
પણ સળગ્યો હશે?સોહામણું ઉપવન અને જમના કિનારો :
જઈ મંડતા ડૂબકી ખૂબ ખાવા,નથી વીસર્યા તે નદીનો કિનારો,
કાંઠો, તટ
ગંગા નદીનો કિનારો
મઝધારે મ્હાલવાનો મોકો મળ્યો, તોભલે આઘો ઠેલાય આ કિનારો!
પ્રણયમાં તો ડૂબીને તરવું પડે,કિનારો તજી દે, નહીં રાખ ભો.
નથી મુલાયમ રેતી કેનથી કિનારો.
હું દિગંતનો તેજ કિનારો,તું સૃષ્ટિની અમૃતક્યારી!
પાદરની ગોધૂલિવેળા છે દીકરીકે વ્હેતિયાણ સરિતા-કિનારો
‘નાનકડા સઢને આધારે નવમે દિવસે અમે ‘ધારી’ પર આવી લાગ્યા. પાણી ઘેરાં મટી લીલાં બન્યા એટલે જાકબે ઉપરથી કહ્યું :‘ધારી ડીસાણી, બેલી! હાણે કિનારો ત્રી-પાંત્રી માઇલ ખપે.’
‘ખારવાથી ભૂખ ન જીરવાય – ને આ તો બચ્ચું છે.’મા દીકરાને સમજાવવામાં ગૂંથાઈ ત્યાં કિનારો નજીક આવ્યો એટલે હરિએ સુકાનનો દાંડો પત્નીના હાથમાં મૂક્યો અને તે સઢ ઉતારવામાં ગૂંથાયો.
વિચાર આવે છે મોજાંની બધી લિજ્જત મરી જાશે,કિનારો જોઈને પણ નાવ થોભાવી નથી શકતો.
મદમસ્ત યુવાનીની શિક્ષા ઘડપણને મળે એ ન્યાય નથી,તોફાન થયું છે ભરદરિયે, સપડાય કિનારો શા માટે?
આ કિનારો આ હવા મોજાં અને પડછાટ આસાંજ આજે પણ નદી થઈ ને વહી ગઈ એકદમ
કિનારેથી તું કરી કિનારો, વમળમાં આવી ફસ્યો છે પોતે,હવે સુકાની, ડરે શું કરવા? ભલે તૂફાનો હજાર આવે!
એમ કરતાં નદીનો કિનારો આવ્યો. નદીમાં પાણી બહુ ઊંડું નહોતું. એક-બે માથોડાં પાણી માંડ હશે. નદીના કિનારા ઉપર માણસોની અવરજવર પણ ખરી.
આ નીચે ઊંડી નદી છે. આ ઉપર છે તે સાંકડો પુલ છે. આફાંકડો છે તે કિનારો છે. આ લીલું છે તે ઘાસ છે. બાબાલોગ!
વાંદરાની આ યુક્તિથી મગર ભોળવાયો ને વાંદરાને કિનારા તરફ લઈ જવા માંડ્યો. જેવો કિનારો થોડે દૂર
ઈશ્વર સ્મરણ માટેની એક નાની માળા. જે 108 મણકાની હોતી નથી.
રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
