પીંછું

પીંછું

જેવો કો નભતારલો ગરી જતો અંધારમાં પાથરી

ઝીણી પાતળી તેજપિચ્છ-કલગી, દૃષ્ટિ પડે ના પડે,

ઓચિંતો તહીં જાય ડૂબી તિમિરે; જેવું લીલા વિસ્તરી

સોણું નીંદરમાં ઠરી ક્ષણ, સરે, જોવા પછી ના જડે;

ને જેવી કવિતા અખંડ ઉરની આરાધના તર્પવા

એકાએક છતી થઈ હૃદયમાં કો કલ્પના ખેરવી

ઊડી જાય, ન દે સમો શબદની શ્રદ્ધાંજલિ અર્પવા —

ક્યાંથી ક્યાં ગઈ ના લહે નજર એ, ર્હે માત્ર હૈયે છવી.

એવું એક મીઠા પ્રભાત સમયે કો પંખી આવ્યું ઊડી,

જોયું ને અણદીઠ એક પળમાં તો ક્યાંક ચાલ્યું ડૂબી;

એને તારકતેજરેખ સરખું, કે સ્વપ્નલીલા સમું,

કે મોંઘી કવિતાકુમાશ ઝરતું ના ગીત ગાવું ગમ્યું.

કૈં અસ્પર્શ્ય ન એવી પાછળ સ્મૃતિ રાખી જવાને રૂડી

પીંછું ખેરવીને ગયું, ઊડી ગયું.

ના ગીત મૂકી ગયું :

પોતે ના કંઈ ગાયું, કિંતુ મુજને ગાતો કરીને ગયું.

pinchhun