કહાનુડો છોગાળો સહુને મન વસ્યો રે

કહાનુડો છોગાળો સહુને મન વસ્યો રે, જે દિન નિરખ્યો જમુના-તીર;

અંગે તે ઓપે પીતાંબર પામરી, બાઈ! મારું પહેરણ નવરંગ ચીર. ક૦

ઝળહળ મોલીડું, મોહન મલપતો રે, કાને કુંડળ, કંઠે હાર;

મારે તે ચોળી નવરંગ ચમકતી હૈ, પાવલે ઝાંઝરનો ઝમકાર. ક૦

શામળિયો વજાડે સુંદર વાંસળી રે, અતિશે મીઠી મધુરી વાણ;

મોહન ભણી મેં જોયું ફરી રે, મારે તો બેડલાની થઈ હાણ. ક૦

ચિત્ત ચોર્યું છબીલે મારું છંદમાં રે, મારે તો જોબનિયાના દ(દિ)ન્ન;

જીવન જોવા મુને ચટપટી રે, નાગર નિરખ્યા તે ધન્ય ધન્ય. ક૦

ધન્ય ધન્ય ગોપી રે ગોકુળ ગામની રે, ધન્ય ધન્ય નૌતમ રાસ-વિલાસ,

ધન્ય ધન્ય લીલા રાધા-કૃષ્ણ તણી રે, ધન્ય ધન્ય ગાય નરસૈંયો દાસ. ક૦

kahaanudo chhogaalo sahune man vasyo re