મીઠાં શમણાં વસમાં શૂળ

મીઠાં શમણાં વસમાં શૂળ,

મારી ગઝલોનાં બે મૂળ.

ઇડા પિંગલા સાથ સુષુમણા,

લઈને ફરું છું તેજ-ત્રિશૂળ.

આશા કહેતાં રાખની ઢગલી,

જીવન કહેતાં ચપટી ધૂળ.

પીડ મહીં પણ એમ હસું છું,

જાણે ગયો છે રોગ સમૂળ.

દોષ નથી સંજોગ તણો કંઈ,

થાવું'તું જીવતરને ધૂળ.

સ્વર્ગ મહીં સંસારના સોગન,

મુજને નહીં આવે અનુકૂળ.

જાત-અનુભવથી સમજાયું,

પુણ્ય સ્વયં છે પાપનું મૂળ.

ફાલી-ફૂલી રહેશે ‘ઘાયલ',

ગઝલોનાં છે ઊંડાં મૂળ.

miithaan shamnaan vasmaan shuul