એઈ વ્હાલીડા! સાંભળી લેજે સાદ,

અંગ મારાંને વીંટળાયો છે નાગ;

ઝેરની એનાં જીરવી જાય ન આગ,

મોવરમાં ધર મંતરનો કોઈ રાગ;

નહિ તો એલા જિન્દગી લગી મેલજે મોરી યાદ...

વ્હાલીડા સાંભળી લેજે સાદ...

સાંભળી લીજે સાદ ઓ સાજન! પડઘો પાડે વન;

એક વેળા આ આંખથી તુંને જોઈ લેવાનું મન.

આકળી મારી આંખ ભમે રે ચંતને યે ન્હૈ ચેન,

મારણ એવી નીંદનું મુંને આવતું ઘેરું ઘેન,

રંગની વળી રોળ, અંધારે આથમી રહ્યો દન;

એક વેળા આ આંખથી તુંને જોઈ લેવાનું મન.

વેણ ઝીલીને વાયરો વહી જાય છે ચારેકોર,

પળની સરે પ્હોર, ન તોયે આવતો ઓરો મોર;

માંહ્યલી રે મસ આગથી બળ્યું જાય છે આ જોવન;

એક વેળા આ આંખથી તુંને જોઈ લેવાનું મન.