wisarjan - Sonnet | RekhtaGujarati

પ્રભો! છંકારી દે સકળ ગ્રહ, તારા, ઉદધિમાં,

અને સંકેલી લે ઘડીકમહીં આ રાસ રમવા,

ચઢી ચોપાસે જો પ્રલયપૂર વ્યાપે પલકમાં

ગ્રહી લેજે મારું દૃગજલ, ખૂટ્યે શક્તિમહિમા!

ત્રુટે ગેબી ગુહા, અનલ સરખા વિશ્વફરતા

ફરે ઝંઝાવાતો, ફરીફરી બધુંયે જગ સીઝે;

ખૂટે એ વાયુ તો હૃદયભરમાં દાહ દવતા

નિસાસામાંથીયે પ્રલયપૂર તો એક ગ્રહજે.

અને પ્હાડોના જો વીજતણખથી કોઠ જ ફૂટે

ઊના અંગારાથી ગગનપટ વ્યાપે રજ રજે,

પરંતુ વજ્રો શા દૃઢ વીજકડાકા કદિ ખૂટે

અરે આ હૈયાની ઉરધબક એકાદ ગ્રહજે!

નિસાસા, આંસુને ઉરધબક સર્વે મુજ વહી

થશે નક્કી દેવા! તુજમય નવા સર્જનમહીં.

સ્રોત

  • પુસ્તક : નવી કવિતા (પૃષ્ઠ ક્રમાંક 29)
  • સંપાદક : મનસુખલાલ ઝવેરી, રમણ વકીલ
  • પ્રકાશક : વોરા એન્ડ કંપની
  • વર્ષ : 1966
  • આવૃત્તિ : 2