શત ઘુંઘરને નાદે રે આ વહે વનનું ધન :

થલ થલ ઊડે લીરા લીલા ચ પાંડુર વસ્ત્રના;

અહિં ત્યહિં હજી કાયા ઢાંકી રહ્યા કંઈ તાંતણા

પખ પણ વીત્યા પ્હેલાં પામ્યા હશે જ વિલોપન.

કતકરી તણી કન્યા કાજે ન અંગનું ઓઢણ,

તૃણ પરણ કેરી વીંટેલી રહી કટિ મેખલા :

વિવિધ ફળ આસ્વાદંતી જે હશે કદિ ચંચલા

અવ ગિરિગુહા કેરું એને રહ્યું બસ પોઢણ.

અવ અધિક ના આહિં મારો મુકામ, હું આખરી

નજર મુજ માંડું રે એને નિરોધ ન કો નડે;

ત્યહિં દરથી ડોકંતું ભીરુ લહું સસલું, અરે

ક્યહિં થડ તણા ખૂંટામાંથી ફૂટી લહું ડાંખળી!

તકમરી તણાં ફૂલો કેરી સુગંધ હવામહીં!

ધુસર સમયે કંસારીના રમે સ્વન ર્હૈ રહી!