રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
પ્હાડ ઝમતો
phaad jhamto
ઉશનસ્
ઉશનસ્
અહો હે ખોવાયા પ્રિય સ્વજન! શા સાયક થકી,
તમે તીણા શાથે મધુર દરદી વાયક થકી,
ગયાં વીંધી વજ્રોપમ હૃદય આ પ્હાડી અતલ,
ફુવારો જે ફૂટ્યો, વિમલ ફૂટ્યું ગંગાતણું જલ.
વહ્યું તે ધારામાં, વહી રહ્યું અથંભ્યું જ પછી તો,
ગયાં એવું તે શું દરદ પથરે સ્થાપી અચલ,
દ્રવી મૂંગા પ્હાણો જલ થઈ રહ્યા વહૈ કલકલ?
તમે છેડ્યો'તો તો રમતમહીં જ્વાલામુખી જ, હા;
ચરુ તો લાવાના ઊકળત દ્રવે ખદ્ખદ થતો,
અરે, આ પ્હાડે જો વમન કર્યું લાવા તણું હતે —
જવા દો. આજે એ મુખની પૂરી યાદે નથી રહી,
ગયો છું ભૂલી એ ક્ષણ ક્ષતની તોયે રહી રહી
ઉનાળુ કો કાચા ઘટ સમ હજી રન્ધ્ર શતથી
ભીની માટીગંધે ઉશનસતણો પ્હાડ ઝમતો.
સ્રોત
- પુસ્તક : સમસ્ત કવિતા (પૃષ્ઠ ક્રમાંક 282)
- સર્જક : ઉશનસ્
- પ્રકાશક : કવિશ્રી ઉશનસ્ અમૃત મહોત્સવ સન્માન સમિતિ
- વર્ષ : 1996