રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
ગમ્યા તે ચ્હેરાઓ ઉપર નયનો નીડ રચતાં,
અશી ચ્હેરે ચ્હેરે મુજ જીવનયાત્રા વિકસતી;
અકેકા પે આખો ઠલવઈ જતો લાગણીઘટ,
ક્યહીંથી – ના જાને – અતલ અમીના કોક કૂપથી
ભરાઈ આવે જ્યાં ઉપર ઘટ પાછો છલકતો.
તદા સામે ચ્હેરો પણ અવર તૈયાર વળી કો!
ભરાતો ઠલ્વાતો મુજ હૃદયનો રેંટ ફરતો :
જતો લૂંટાવંતો વદનવદને જન્મશતકો–
તણી ભેગી પ્રીતિ – અશીવિધ હું જન્મો ખૂટવતો.
બને કે આ જન્મે જઉં હું ભવના ચક્રથી છૂટી;
ચહ્યા ચ્હેરાઓની ગણતરીથી માપું મુજ ગતિ,
નથી મારે માટે અવર વળી કો મોક્ષની રીતિ.
મુમુક્ષુ તો મારા હૃદય! ચલ, આ પંથ વહીએ,
મળ્યા જે બે ચ્હેરા અધિક અહીં તે ચાહી લઈએ.
(૧-૪-૧૯૬ર)
સ્રોત
- પુસ્તક : ગુજરાતી સૉનેટ (પૃષ્ઠ ક્રમાંક 47)
- સંપાદક : ડૉ. મણિલાલ હ. પટેલ, ડૉ. દક્ષેશ ઠાકર
- પ્રકાશક : પાર્શ્વ પબ્લિકેશન
- વર્ષ : 2000