રેખ્તા
હિન્દવી
સૂફીનામા
રાજસ્થાની
છેલ્લી મંજિલ
Chhelli Manjil
સુન્દરમ્
સુન્દરમ્
સલામ, ધરતી-ઉરેની મુજ છેલ્લી હે મંજિલ!
સલામ, દિન ઓ ઊગે, દિન તણી ઊગે કેડી-ઓ
પ્રલંબ, મધુરી પ્રભાની, કનકાભ કો મેખલા;
ધરા પ્રણય-ધૂસરા મુજ પદોની ધાત્રી થતી.
અહો સુખ ઉરે ઘણું – ભવન તાહરે, મંજિલ!
હૂંફાળી તવ ગોદ, હૂંફભર તારી શય્યા સુખી,
સુખી મધુર આસવો, સુખભર્યાં ભર્યાં ભોજનો-
સદાય વસવું ગમે સુખદ સોણલે તાહરે.
અરે, પણ સદા ન મંજિલ કદાપિ વાસો બને.
નિશા સમયની ઘડી અધઘડી અહીં ગાળવી :
પ્રભાત કૂકડાની બાંગસહ વાટને ઝાલવી.
સદા સફરી કાજ તો સ્વ-પથ એ જ સંગાથ હા.
સલામ : મુખ ફેરવી પગ હવે જશે, હા જશે :
ફરી ન મુખ તાહરું દૃગપથે કદી આવશે.
સ્રોત
- પુસ્તક : સુન્દરમ્-સુધા (પૃષ્ઠ ક્રમાંક 88)
- સંપાદક : સુરેશ દલાલ
- પ્રકાશક : ઇમેજ પબ્લિકેશન્સ પ્રા. લિ.- અમદાવાદ, મુંબઈ
- વર્ષ : 2004