વારી જાઉં રંગ બજાણિયા

વારી જાઉં રંગ બજાણિયા, તેં તો ભલો ભજાવ્યો ભેખ;

સ્થાવર જંગમ જોતાં જૂજવો, અંતર વસ્તુ એકની એક. વારી...

પ્રથમ પડદો માયાનો રચ્યો, માંહે પ્રગટાવ્યા પંચે ભૂત;

આડે આવરણ છાયો અંગમાં, લાવ્યો લખચોરાશી રૂપ. વારી...

ગગન ઘર રચ્યું વણ થંભનું, માંઠે ચીતર્યા ચૌદ માળ;

વિશ્વરૂપે વસ્યો વિઠ્ઠલા, તેની ભણ્યા ભૂલી ગયા ભાળ. વારી...

ચાર જુગની રૂડી રજની, ધર્યા દીપક બે શશી સૂર્ય;

ખટ દર્શને ખેલ મચાવિયો જોતાં જુગતું ભરપૂર. વારી...

બ્રહ્માને મોટા ઠરાવિયા, શ્રુતિ સ્મૃતિ પૂરે શાખ;

બાળને બીક (જ્યમ) બાઉની, તેમ જીવ પડ્યા વાક્ય-જાળ. વારી...

સાત સાગર ભર્યા નીરના, રેંટચક્ર ફરે વાયુવેગ;

નવસેં નવ્વાણું નદીની નીકમાં, ઉપર સીંચતો માળી મેઘ. વારી...

રંગઢંગ તારા શું કહું, નહિ નંદવા ઠાલું ઠામ;

એવું લહી અખો લવતો રહ્યો, જોતાં સઘળે સરખો રામ. વારી...

vari jau rang bajaniya