[દુહા]

કેહે દેવકી શ્રીકૃષ્ણને “સાંભલ્ય માહારા તંન

મોહનજી મથુરા વિષે શે નથી માનતું મંન?

હું આપું સારી સુખડી માહારા સુંદર શાંમ શરીર

નિસાસો ઊંડો કરી કાં નેત્રે ભરો છો નીર?”

[ગીત]

આતાજી ! એમ ન કીજિયે, બલેહારી રે,

મુંને કોહોની મનની વાત; બલા લેઉં તાહારી રે.

જશોદાજી આહાં તેડાવિયે, બલેહારી રે,

જે જાણે તાહારી વાત, બલા લેઉં તાહારી રે.

નંદજી સું છે વેગલા, બલેહારી રે,

તેહેને સાદ કરાવું આજ; બલા લેઉં તાહારી રે.

માહારા સમ, મુખથી કોહો, બલેહારી રે,

મૂકી મનની લાજ; બલા લેઉં તાહારી રે.

વાહાલા જે ગોવાલિયા, બલેહારી રે,

તેહેનાં મંડાવોની નામ; બલા લેઉં તાહારી રે.

કોહો તે મથુરામાં કરું, બલેહારી રે,

ન ઉત્તમ ગોકુલ ગામ; બલા લેઉં તાહારી રે.

ગાયો ઘણી ઘેર આપણે, બલેહારી રે,

જો માયા તેહેની હોય; બલા લેઉં તાહારી રે.

માખણ પરઘરનું ભાવે, બલેહારી રે,

તો ઇચ્છે છે સહુ કોય, બલા લેઉં તાહારી રે.

શું મોરપીછ મલતાં નથી? બલેહારી રે,

બહુ ગુંજાના છે હાર; બલા લેઉં તાહારી રે.

કામલી કારણ કાહાનજી ! બલેહારી રે,

આ શી આંસુડાંની ધાર, બલા લેઉં તાહારી રે.

સરસ વંસ સોના તણો, બલેહારી રે,

હીરે જડિત્ર લ્યો હાથ, બલા લેઉં તાહારી રે.

માંકડાં શું મલતાં નથી? બલેહારી રે,

ગોપી ગોવાલાનો સાથ; બલા લેઉં તાહારી રે.

જો દાણ લેવું મનમાં ગમે, બલેહારી રે,

તો જ્યમલો જમુનાંનો ઘાટ; બલા લેઉં તાહારી રે.

મનુસમાત્ર આવી ચઢે, બલેહારી રે,

આ વ્રીંદાવનની વાટ; બલા લેઉં તાહારી રે.

શું મહિયારી મથુરાં નથી? બલેહારી રે,

જો ભાવે તેહની છાશ; બલા લેઉં તાહારી રે.

‘વિશ્વનાથ’ વાહાલા ઘણું, બલેહારી રે,

નિશદિન રાખીશ પાસ; બલા લેઉં તાહારી રે.