(પ્રભાતિયું)

જાગની જીવડા, ગાની તું ગીતડાં બ્રહ્મ કેરાં, હવે વહાણું વાશે,

રાગ પરભાત પર રાખ અનુરાગ બહુ, સફળ આનંદમાં દિન જાશે.

કૂકડે કૂક કો કૂકડાં બોલતાં, ચકલીઓ ચકચક, કાક કાકા;

મધુરી મેના મુખે હરિગુણો સુણતાં, પાધરા થાય ગ્રહ હોય વાંકા.

ઘંટીના ઘોરમાં મેળવી સૂરને, સ્ત્રી વળી ઘરડીઓ ગીત ગાયે;

જેથી સહુ બાળકો, સ્ત્રી, પુરુષો નવાં, લહેર આનંદમાં ઊંઘી જાયે.

તરુણ મહિયારીઓ મારીને કાછડા, નેતરું તાણીને મહી વલોવે;

ઘમ્ ઘમ્ ઘમક ઘમક, ઘમ્ ઘમ્ ઘમ્ નાદ તે, રંગ પરભાતમાં ખૂબ સોહે.

દેવને આરતી થાય છે ઊઠતાં, ઘંટ ઘણણણણ ઘડી ટંટ વાજે;

દેવઆરાધના, ઘોષ વિદ્યા તણા થાય તેથી બહુ વાયુ ગાજે.

જોત ઝાંખી થઈ, કુમુદની કળી થઈ, કમળ તો ખીલવા માંડશે જો;

ભક્ત સહુ દર્શને, દોડતાં જાય, ને સકળ જન હાટ નિજ માંડશે જો.

ચળકતાં ઝળકતાં, ઓ૫તાં શોભતાં, ધાતુઓ ને બહુ કાચ શસ્ત્રો,

અરુણ ઉદે થશે, ધુમર પીગળી જશે; જગત પહેરે સુનેરી સુવસ્ત્રો.

જાગની જીવડા, ગાની તું ગીતડાં બ્રહ્મ કેરાં, હવે વહાણું વાશે.