ઓ વહાલાજી, વહાલ ધરી વળગ્યાં તો, અળગાં નવ કરો;

છો દયાનિધિ, દુઃખિયાં દાસલડાં પર રંચ દયા ધરો.

પિય અપની ઓર વિચારીને, ભવસાગર પાર ઉતારોને;

દેઈ દરશન તાપ નિવારોને. ઓ૦

અમો આવ્યાં મોટી આશ ધરી, તમો તેડ્યાં પૂરણ પ્રેમ ભરી;

તો હવે નહિ કાઢો નિરાશ કરી. ઓ૦

અમને લૌકિકમાં સંતાપ ઘણો, એક ભારી ભરોસો ચરણ તણો;

પછી નિજ ઇચ્છા હોય તેમ ગણો. ઓ૦

ગૃહકારજ રંચ નથી ગમતું, દાવાનલ વિરહદુઃખ દમતું;

પિયુજી તમો વિના એ નથી શમતું. ઓ૦

આતુર જોઈને શરણે લેવી, અંગીકૃત છોડી ના દેવી;

આ ઘરની રીતો છે એવી. ઓ૦

એમ કૃપા કરી શરણે લીધાં, રાજે તો સુખ બહુ બહુ દીધાં;

અમારાં કૃત્યે અમે અલગાં કીધાં. ઓ૦

દુરજનિયાં દારુણ દુઃખ આપે, સંસારીડાં બહુ બહુ સંતાપે;

પિયુબિન એ સંકટ કોણ કાપે. ઓ૦

સુખદુઃખ પડશે તે સૌ સહીશું, જેમ રાખશો તેમ રહીશું;

નિજેચ્છાને આધીન થઈશું. ઓ૦

ઓ રાજ, અમો ગભરાયાં, દર્શન દો અમોને લલચાયાં;

દાસલડાં ફૂલી કરમાયાં. ઓ૦