નીચું ઊચું જોઈ ચાલતી, સૌકો’ આગળ થાતી છતી;

ગર્ભહત્યાઓ કીધી ઘણી, તે પાપે નારી વાંઝણી.

કહ્યું ન માને કંથ જ તણું, જે ઉન્મત્તપણું રાખે ઘણું;

વણિક વિપ્ર ઘેર પુત્રી થઈ, ભર જોબનમાં રાંડી રહી.

કીધાં કર્મ અંગ નવ દમે, તે પાપે સંકટ ભોગવે;

નબળા પુરુષતણે ઘરનાર, સાસુ સાથે કરે વઢવાડ.

એક ઘડો જળ આણતી મરે, પર ઘર દાસી થઈ પાણી ભરે;

સાસુનાં સંતાપ્યાં મન, તે પાપે દાસી અર્જુન.

કોઈક દેશમાં હાકમ ગયો, ત્યાં જઈને અહંકારી થયો;

કીધી રીસ ને દીધી ગાળ, ગરીબ શિર ચઢાવે આળ.

મૂઆ પછી તે મોક્ષે નવ ગયા, વળતા નર તે વૈતરા થયા;

જેણે તપસા કીધી ઘણી, દેહ દમી વળી પોતા તણી.

અડસઠ તીર્થે કીધાં સ્નાન, તે માટે સરજ્યા રાજાન;

માતપિતા ટળવળતાં ગયાં, તે પાપે મહીપતિ વાંઝિયા.

જેણે વડ-પીપલ બહુ હણ્યા, જન્મી પાપ કીધાં પણ ઘણાં;

કાપી ડાળે તુલસી તણી, તે પાપે કાયા કોઢણી.

અતિ શેભા અંગે આદરે, ચૂવા-ચંદન લેપન કરે;

ચાલથકી ભૂમિ ધમધમે, અભાગિયાને આપે ગમે.

સોહે છોગાં પડખે સહી, કોમળ વાણી મુખમાં નહિ;

૫રનારી શું પ્રીત જ કરે, તે વળતો વ્યંઢળ અવતરે,

ગુરુ કહે તે શ્રવણે ધરે, ફૂડ-કપટને તે પરહરે;

ત્રિકમતણું ત્યાં જ્ઞાન જ કરી, વળી ગુરુજીની સેવા ધરી.

ગુરુ કારણ ત્યાં કળપ્યાં ધન, આપે નિર્મળ કીધાં મન;

ગુરુ કારણ વળી કળપ્યાં શીશ, ગુરુને કહી જાણ્યા જગદીશ.

એમ ગુરુની કીધી સેવ, તે અર્જુન અવતરિયા દેવ;

પાંડવ પ્રતિ બોલ્યા રણછોડ, કહે કવિજન ‘હિમો’ કરજોડ.