(રાગ કેદારો)

‘એક તું’, ‘એક તું’ એમ સહુ કો સ્તવે, ‘કોણ હું?’ - તે નહીં કો વિચારે;

‘કોણ છું?’ ‘ક્યાં થકી આયિવો જગ વિશે?' ‘જઈશ ક્યાં છૂટશે દેહ ત્યારે?' એક૦

પ્રતિદિન જડ કને જઈ-કરી માગતો : 'ઈશ! તું સહાય થાજે સદા રે’;

તો પણ દુઃખ તો લેશ ટળતું નથી, થાકતોયે નથી તું કદા રે. એક૦

કોઈ તો ઉદધિ (ને) ગગનમાં તાકતા, ભાખતા જોઉં છું નમ્ર વાણી;

‘કોણ હું? કોની કને માગું શા હક થકી?’ - તે નથી જાણતાં મૂર્ખ પ્રાણી. એક૦

એમ કરતાં કદી લાભ જો પામિયો, તો કહે ‘હરિ તણી સહાય થઈ રે’;

કામ કથળ્યા થકી ભવિષ્યને ભાંડતો પૂર્વના કર્મનું નામ લઈ રે. એક૦

પૂર્વનાં કર્મ જો હરિ ભજ્યે નવ ટળે, તો કહો કોણ તે કામ કરશે?

સત્ય સમજી કદી ૫રમપદ ૫રખશે, ભવ-ભય-ભ્રમને તે જ હરશે. એક૦

આકના વૃક્ષથી અમૃતફળ તોડવા મૂરખ જો કદી આશ ધરશે,

શ્રમ તેનો વૃથા તો જશે જગ વિશે, જ્ઞાનહીણો સદા તે જ ઠરશે. એક૦

જીવ, ઈશ્વર અને બ્રહ્મના ભેદમાં સત્ય વસ્તુ નહીં સદ્ય જડશે;

હું અને તુંપણું તજીશ, નરસૈંયા! તો ગુરુ તને હર્ષથી પાર પાડશે. એક૦