શોધી રહું...

શોધી રહું...

એક સમી સાંજે

ખંખેરી સૌ વળગેલું કામ

બેસું જઈ સીમાડે જ્યાં

નિજ અંકે ધરી લિયે

મને ત્યાં વિરામ.

સમીરની એકાદ બે લહર

હળુ હળુ આવી મારા પસવારે કેશ,

શિરપરે કુસુમ શો વેરી રહી કુંજારવ

કુંજડીની હાર જાય

ક્યાંય કોઈ અણજાણ્યે દેશ.

ધૂળ જાણે આંગળીઓ લંબાવીને

કરી રહે ગલીપચી તેમ

મારા ચરણપે ચઢી ફરે પિપીલિકા

રૂંવાટીમાં અટવાઈ ભૂલી પડી હોય તેમ

ઊતરતી જાય – શકે કરતી વિચાર :

હજી વાર – આ માટીમહીં

હમણાં ન ફરાય-ચરાય!

કરુણાથી ઢળ્યાં કોક નયનની જેવી

અચાનક આથમણી કોર

ઊગી રહી બીજ... ને સમીપ...

ટોળા થકી છૂટું પડ્યું લંગડાતું લવારું

બેંકારતું બેંકારતું જાય...

હવે ના રહેવાય

ઊભો થઈ સ્કંધે એને ધરી રહું

ધસ્યે જતાં ટોળાને ત્વરિત રહું અનુસરી,

જતો રહું વીતેલી સૌ સદીઓની આરપાર

ભિખ્ખુ સમો થૈ ક્યાંક

શોધી રહું બિંબિસાર....?

Shodhi Rahu...