બાળી પહાડો સહુ ખાક કીધા,

તે ખાક ચોળી જ શરીરમાં આ;

વિકરાલ દાવા મુજ ત્યાગધૂણી,

તેણે બચાવ્યું નવ કોઈ પ્રાણી.

હા હા! તહીં કંટક આ ક્યહીંથી?

નીલ રહ્યો તે દ્રવતો જલેથી?

ના અગ્નિમાં એ મુજ દિલ દાઝે,

ભોંકાય તેમાં ક્યમ કુમળો એ?

મેઘધ્વનિમાં કંઈ વજ્રપાત,

ઉરે ન તેની ગણી મેં વિસાત;

તે ઉર આ કાયર કેમ થાય?

કાંટો અડ્યે પીગળી કેમ જાય?

મારી સમાધિ ડગી જાય છે કૈં,

તલ્લીન કાંટા મહીં થાય છે કૈં;

આ યોગ મારો ક્યમ મ્હાત થાય,

ખેંચાણમાં કાં વહેતો જણાય?

યોગીઉરે કંટક આ હશે શું?

આ રાગ ત્યાગી-ઉરમાં રહ્યો શું?

બુદ્ધિ મહીં આ દિલનો ઝરો શું?

પાષાણમાં રોપ ઊગ્યો હશે શું?

ખેંચાણ યાચે નબળાઈ કાંઈ,

અશ્રુ વહે છે ક્યમ નેત્ર માંહી?

કાંટો ગળી એ મૃદુતા ધરે છે,

ચિત્તે સ્મૃતિ-વાદળ કંઈ ચડે છે.

વ્હાલી હતી તે ફરી થાય વ્હાલી,

તે અશ્રુની આપતી કાંઈ યાદી;

આ ત્યાજ્ય લાગે મુજ ત્યાગ શાને?

ના ત્યાજ્ય તે રાગ મને દિસે છે.

ભોળું ન થા, ઉર! હવે ફરીને,

માન્યું વૃક્ષા તે નકી સૌ વૃથા છે;

કાંટોય બાળી કર ભસ્મ તેને,

તે ભસ્મ ચોળી, અવધૂત! લેને.