પૃથ્વી

પૃથ્વી

દીસે છ જડ શાંત આ ૫ડ વિશાળ પૃથ્વી તણું,

તથાપિ રસ રુદ્ર એ પડ તળે ઘૂમે તાંડવે.

અને ઘૂમી ઘૂમી મદે ૫ડ બધાંય ભેદી, મહા

ફલંગ નભશું ભરે જટિલ રુદ્ર જ્વાલામુખી.

સખે, હૃદય એમ આ જડ સમું ભભૂકી ઊઠે;

અને ગહન ચિત્તથી અનનુભૂત લાવા જળી

દહે મૃદુલ ભૂમિકા સકલ માનવી ભાવની;

રહે ન અવશેષ કો સ્મરણબંધ એક્કે બચી.

નિહાળી નિજ ભસ્મને ક્ષિતિજ પાર જોવા મથું;

વિચારું : 'કદી ભસ્મથી નવ ચિદંશ જાગ્યો હશે?'

ત્યહીં વિહગ કો વદે, 'સ્વતનુખાખના પુંજથી,

નિહાળ. નવયૌવને અજર પાંખ મારી ઊડે!'

prithvi