[અદ્ભુતરસ]

(દોહરો)

દીસે આ દુનિયા નવી, નવું નવું સૌ ઠામ;

કોણ મને લાવ્યું અહીં, દાખે દલપતરામ.

(ભુજંગી છંદ)

અરે આજ આંહી મને કોણ લાવ્યું,

નવું વિશ્વ શું ઈશ્વરે આ વસાવ્યું;

ગયું ક્યાં હતું જેહ જૂની પ્રજાળું,

અહો, સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

બન્યા બાગ ને બંગલા ઠામ ઠામ,

નહીં જ્યાં હતું નીર મીઠાનું નામ;

નહીં દીસતું ઝાડનું એક ડાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

વિમાનો સમાં વાહનો ક્યાંથિ આવ્યાં,

બહુ શોભિતાં એહ કોણે બનાવ્યાં;

તુટ્યું જ્ઞાન ભંડારનું કેમ તાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

વિના બેલ અશ્વે રથો એહ થોડે,

જતાં આવતાં વાટમાં એહ જોડે;

ન ચાલી શકે કોઈ પ્રાણી પગાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

નહીં સાંભળેલી કદી ક્યાંઈ કાને,

કળાયો વધી સ્વર્ગવાસી સમાને;

પડે દૃષ્ટિ એ સૌ રૂપાળું રૂપાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

હતાં જે સ્થળે છાપરાં છેક છોટાં,

દિસે છે તહાં મંદિરો આજ મોટા.

ખરૂં આ હશે કે હશે સ્વપ્ન ઠાલું,

અરે સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

હશે સ્વર્ગ કે આ હશે મૃત્યુ લોક,

હશે સત્ય કે આ હશે સર્વ ફોક;

અરે એહ સંદેહને કેમ ટાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

જુદાં વસ્ત્ર દીસે જુદા ખાનપાન,

જુદી જાત વાજાં જુદાં ગાન તાન;

નકી સર્વ જૂનાથી દિસે નિરાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

દિસે ધર્મ જૂદા જુદા કર્મ કારી,

નવું રાજ દિસે નવા કારભારી;

બળિષ્ટે હતું તે દિસે નિર્બળાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

હતા ચોર લોકો હતા જ્યાં લુટારા,

તહાં તો દિસે છે ઘણા લોક સારા,

દુખાળું હતું સ્થાન તે છે સુપાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

વધેલી દિસે છે બહુ સ્થાન વસ્તી,

સુખી સંભવે છે પ્રજા તે સમસ્તી;

રસોહીન થાને થયું છે રસાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

અરે આ નવી સૃષ્ટિમાં આવવાથી,

ફર્યો દેહનો રંગ જૂદી હવાથી;

થયું શ્વેત માથું હતું જેહ કાળું,

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.

હતા જે જનો વૃદ્ધ તે ક્યાં સિધાવ્યા,

કયા દેશમાંથી નવા એહ આવ્યા;

ગયું ક્યાં જનોનું હતું જેહ જાળું;

અહો સૃષ્ટિ આ તો નવી હું નિહાળું.