kabirwaD - Metrical Poem | RekhtaGujarati

કબીરવડ

kabirwaD

નર્મદ નર્મદ
કબીરવડ
નર્મદ

(શિખરિણી વૃત્ત)

ભુરો ભાસ્યો ઝાંખો, દુરથિ ધુમસે પ્હાડસરખો,

નદી વચ્ચે ઊભો, નિરભયપણે એકસરખો;

દિસ્યો હાર્યો જોદ્ધો, હરિતણું હ્રદે ધ્યાન ધરતો,

સવારે એકાંતે, કબીરવડ એ શોક હરતો. ૧

કદે દેખાવે એ અચરતિ જણાએ જગતમાં,

ખરે એ મ્હોરાંનો, મગરૂબ રહે દેશ નવ કાં?

મનાએ સત્સંગે, પવિતર કબીરાભગતમાં,

પ્રજાની વૃદ્ધીએ, નિત અમર કહેવાય નવ કાં? ર

જતાં પાસે જોઊં, વડ નહીં વડોનૂં વન ખરે,

મળે આડા ઊભા, અતિ નિકટ નીચે ઉપર જે;

વડો ઝાઝા તોએ, સહુ ભળી ગયે એક દિસતો,

વળી સંધાઓનું, અસલ જિવતું એક મુળ તો. ૩

કિયું ડાળૂં પ્હેલું, કંઈ ન પરખાએ શ્રમ કરે,

ઘસેડ્યો પાડીને, અસલ વડે રેલે જન કહે;

તણાયા છે ભાગો, ઘણિ વખત જો એ વડ તણા,

તથાપી એ થાએ, ફુટ વિસ ગુણ્યા સૌ પરિઘમાં ૪

ફુટી ડાળોમાંથી, પ્રથમ તરુકેરી નિકળતા,

ખેંચે તેવા તંતુ, વધિ જઈ નિચે જે લટકતા;

જટાની શોભાથી, અતિશ શરમાઈ શિવ ઉઠ્યા,

જટાને સંકેલી, વડ તજ ગિરીયે જઇ રહ્યા. પ

જટાને લાંબી લાંબી, મુળ થડથિ થોડેક દૂર જે;

નિચે ભૂમીસાથે, અટકિ પછિ પેસે મહિં જતે;

મળી મૂળીયાંમાં, ફરિ નિકળિ આવે તરુરુપે,

થડો બાંધી મોટાં, ઘણિક વડવાઇ કરિ રહે. ૬

વળી ડાળો મોટી, ઘણિક વડવાઈથિ નિકળે,

જટા પાછી જેને, અસલ પરમાણે જ લટકે;

નવાં બાંધી થાળાં, નવિન વડવાઈ ઉગિ બને,

નહીં ન્હાની ન્હાની, પણ મુળ તરૂતુલ્ય જ કદે. ૭

કહૂં એવી રીતે, અગણિત વડો ઉત્પન થયા,

જિવે જે સંધાઓ અસલ મૂળિયાંથી રસભર્યાં;

બહુ ડાળી ડાળાં, પરસપર પત્રો ભળિ ગયે,

ઘટાની શોભા તો, સરવ જનને વિસ્મિત કરે. ૮

વડો વચ્ચે વચ્ચે, તરુ અવર આસોપલવનાં,

વડોથી ઊંચાં છે, ખિચખિચ ભર્યાં પત્રથિ ઘણાં;

ઘણાં આંબા ભેગા, વળિ ઘણિક સીતાફળિ ઉગે,

બિજાં ઝાડો છોડો, વડનિ વચમાં તે જઇ ઘુસે. ૯

ઉનાળાનો ભાનુ, અતિશ મથિ ભેદી નવ શકે,

ઘટા ઊંચે એવી, જન શિતળ છાયા સુખ લિયે;

ખુલી બાજુઓથી, બહુ પવન આવી જમિનને,

કરે ચોખ્ખી રૂડી, પછિ મિત થઈને ખુશ કરે. ૧૦

ઘણાં જંતુ પંખી, અમળ સુખ પામે અહિં રહી,

ઘણા જાત્રાળુઓ, અહિં ઉતરતા પુણ્ય સમજી;

ઘણા શીકારીઓ, ગમત કરતા રેહ બહુ અહીં,

હજારો લોકોને, અડચણ સમાતાં અહિં નહીં. ૧૧

અહીંયાથી જોવી, ચકચકતિ વ્હેતી નદિ દુરે,

પશુ કો જોવાં જે, અહિંતહિં ચરે બેટ ઉપરે;

ઘટા ભારે જોવી, શબદ સુણવા કોઈ ખગના,

દિલે વાયૂ લેવો, સુખ નવ હિણા લે કરમના. ૧ર

ઘટા થાળાં લીધે, ઘણિક ફરવાને ગલિ થઈ,

બખોલો બંધાઈ, રમણિય બહૂ બેઠક બની;

નિરાંતે જેમાં તો, ખુશિથકિ રમે લાલ લલના,

નિરાંતે જેમાં તો, ખુશિથકિ રહે જોગિ જપમાં. ૧૩

દિપે છાયી જાડાં, હરિત કુમળાં પત્ર ઠુમસાં,

વળી રાતા ટેટા, ચુગિ બહુ જિવો પેટ ભરતા;

પડે બાજુએથી, બહુ ખુસનુમાં રંગકિરણો,

નિચે ચળ્કે તડકે, બરફસરખાં ઠારથિ પડો. ૧૪

ઠરી મારી આંખો, કબિરવડ તૂને નિરખિને,

ખરી પાપી બુદ્ધી, ખરિજ રૂડિ જાત્રા થઈ મને;

વિશેષે શોભે છે, ગભિર વડ તુંથી નરમદા,

કૃતાર્થી મોટો હૂં, દરશન વડે છું નરમદા. ૧પ

સ્રોત

  • પુસ્તક : નર્મદની કવિતા (પૃષ્ઠ ક્રમાંક 165)
  • સંપાદક : રમેશ મ. શુક્લ
  • પ્રકાશક : પાર્શ્વ પબ્લિકેશન
  • વર્ષ : 2015
  • આવૃત્તિ : 3