(વૈતાલીય છંદ)

રચના રચનાર રે ધણી, કરૂણાળુ કરૂણા કરો ઘણી;

પ્રભુતા પ્રભુ તારી તું ધરી, મજરો લઈ મુજ રોગ લે હરી.

કરવા કર વાવરો મને, સુખીઆરો સુખી આ ભજું તને;

વણસે વણ સેવના થકી, નર ધારી ન ધારણા નકી.

જનમે જન મેદની વિષે, હરી તેની હરિ તેં પિડા દિસે;

કરી દીકરી દીકરા ગણ્યા, દુખકાળે દુખ કાપી તે તણા.

ઘડી જે ઘડી જેટલા ધર્યા, ઉપકારી ઉપકાર તેં કર્યા;

ટળી આ ટળી આપદા જરા, ગુણ વાંચી ગુણવાન તાહરા.

હતી દા હતી દાડી જે અતિ, મળની ગૈ મળી નિર્મળી મતિ;

કવિતા કવિ તારિ જો ગણી, કથશે થોક થશે બણીબણી.

નખમાં ન ખમાય જે અમે, જીવતા કંઈ જીવ તાપ તે ખમે;

ઠગવા ઠગવાત સૌ કરે, જગપાળુ જગ પાપ તું હરે.

રજ પાર જ પામીએ કથી, પણ આ ડાપણ આગળે નથી;

જણશે જણ સેંકડો ફરે, સદભાગી સદભાવના ધરે.

જનરંજન રંગ તેં કર્યા, સુખકારી સુખકારણે ધર્યા;

તનવંત ન વંદશે તને, નર તો વાનર તોલમાં બને.

તજવા તજ વાત જે કહે, નિજનો ખુની જનો ગણી લહે;

ગણના ગણનાર જો કરે, ગણ તારા ગણતાંજ તે મરે.