સૃષ્ટિના જે પ્રથમ દિવસે, દ્યૌ-પૃથિવી દીઠાં'તાં

આશ્લષોમાં, તહીંથી પ્રણયી હું અનંત પ્રવાસી -

સૈકાઓથી પ્રણયી યુગલે હું હતો પૃથ્વીએ આ

યાત્રી પેલો અમર-પથનો સર્જનોમાં કવિઓ

શિલ્પીઓ ને ફલક ઉપરે ચિત્રકારો સૃજે છે.

આજે જીવે પ્રણયી યુગલો તે મહીં પ્રાણ મારો

તેવો યાત્રી પ્રણય-જીવને ભાવિ યુગ્મે અનેક.

કલ્પો વીત્યા પ્રણયની વહી શી તરંગાવલિએ,

તેજોમેઘો ઉપરથી કદી, વા કદી ગર્તમાં એ

અંધારાનાં અખૂટ વમળોમાં ડૂબી ને વહી એ.

તારાઓ સૌ ગગનતલના મંત્ર એના સ્તવે છે,

વેદોચ્ચારો સમ સ્વરિત, ઉદાત્ત 'નુદાત્ત રાગે,

તેનાં આંદોલન પ્રકટીને વિશ્વ આખું ભરે આ –

એકાન્તોમાં ગગન નીરખે નિસ્તલે અંધકારે

તારે હૈયે પ્રતિધ્વનિય એના ઊઠે મંદ મંદ.

પ્રેમોર્મિ એ યુગયુગ તણી માગતી કોઈ બાળ

જે પાછો આ ત્રિભુવન બધું એક પાદે સમાવી

લો૫ી દૈને સમય સઘળો, લાખ લાખો યુગોનો

એનો એેવો અનુભવ બધો શિલ્પ-કાવ્યે વહાવે.

૨

આત્મા! જા, તું ચિરવિરહના એ પ્રયાણે ફરીથી

આનંત્યે તું ભ્રમણ કરજે દુઃખ-આનંદમાં તું.

દેહોની જે ભૂખ જગવતો અગ્નિ સ્ફુલિંગ તે લૈ

બાળી એને, અરૂપરૂપમાં આત્મ તું પ્રેમ પીજે.

પારાવારો નયન નીરખે અબ્ધિ–આકાશ જેવાં

તોયે તારો, પ્રણય! ન કદી તાગ માપી શકે એ.

આત્મા ધન્ય ક્ષણે કો અરૂપરૂપની એ-અબ્ધિ આકાશની એ

ઝાંખી લેતો, મુઝાયે ક્ષણ બ ક્ષણ, ને સ્તબ્ધ નિશ્ચેષ્ટ દેહ

અશ્રુસ્રોતો વહાવી અવશવિવશે થૈ ક્રન્દને લે સમાધિ.