(પુત્રી વિધવા થતાં માતાનો વિલાપ)

ધાડ આવી જમરાણની, હો શું કરવું રે;

ભર્યા શહેરમાં પાડી ભેળ, મારે હવે મરવું રે.

વાડી વિખેરી ઉજડ કરી, હો શું;

ગુડી દુશમને કાચી કેળ, મારે હવે...

દરિયા વચે વહાણ ડુબિયું, હો શું;

ખુટ્યા ખારવા કિધાં ખુવાર, મારે હવે.

રણ વગડામાં રિપુ મળ્યો, હો શું;

લુટી સાસરવાસણી નાર, મારે હવે.

માંડવો માંડ્યો વિખાઈ ગયો, હો શું;

લીલે તોરણે લાગી લ્હાય, મારે હવે,

ફૂટ્યાં ચોરીનાં માટલાં, હો શું;

કેમ દાઝ આ તે ઓલવાય, મારે હવે.

કાળ કસાઈ ક્યાંથી આવિયો, હો શું;

માર્યો નિરઅપરાધી મોર, મારે હવે.

રિધ સિધ સર્વે રોળાઈ ગઈ, હો શું;

મારાં નિર્બળ કર્મ નઠોર, મારે હવે.

સાગર સુખનો સુકાઈ ગયો, હો શું;

ખાઈ હબક ઉડી ગયા હંસ, મારે હવે.

દૈવ રૂઠ્યો મારા ઉપરે, હો શું;

કૃષ્ણ શિર જેમ કોપ્યો કંસ, મારે હવે.

સોનાની લંકા લુટાઈ ગઈ, હો શું;

સુખ સિંધુ થયો ખારો ઝેર. મારે હવે,

છળ કરી મસ્તક છેદિયું હો શું;

કટ્ટા વેરીયે વાળ્યું વેર, મારે હવે.

દુઃખ માંહી પડી દીકરી, હો શું;

તેં તો કાંઈ ન લડાવ્યાં લાડ મારે હવે.

અમૃત જાણીને વાવિયાં, હો શું;

ઉગ્યાં જન્મથી ઝેરી ઝાડ. મારે હવે.

મેં ન વળાવી સાસરે, હો શું;

સારા સજીયા નહીં શણગાર, મારે હવે.

સમય દીઠો ન સીમંતનો, હો શું;

મેં ન કીધું મોસાળું સાર, મારે હવે.

દૌહિત્ર મેં નવ દેખીયો, હો શું;

મેં તો લીધી નહીં કશી લહાણ; મારે હવે.

મનની ઇચ્છા મનમાં રહી, હો શું;

મારા પરવશ પડિયા પ્રાણ, મારે હવે.

કંકુ હતું તે કાજળ થયું, હો શું;

થઈ નાડાછડી કાળીઊંન, મારે હવે.

પૂરણ પાપ આવી મળ્યાં, હો શું;

મારૂં પરવારી ચૂક્યું પુન્ય, મારે હવે.

કુંવર કલઈયો કપાઈ પડ્યો, હો શું;

હું તો દેખું છું ઉજ્જડ દેશ, મારે હવે.

ઝાંખી દિશાઓ દિસે મને, હો શું;

હું તો અલ્પ ન દેખું ઉજેશ, મારે હવે.

ઘરમાં મને ગમતું નથી, હો શું;

મને ભાસે ભવન ભયંકાર, મારે હવે;

જીવ્યામાં સુખ જરીયે નથી, હો શું કરવું રે;

હું તો નહિ કરૂં અન્ન આહાર, મારે હવે મરવું રે.

(દોહરો)

પછી પિતા પુત્રીતણો, કહે કથન તે કાળ;

કોઈ કદી ન વરાવશો, બાળપણામાં બાળ.