bapani pimpar wishe - Katha-kavya | RekhtaGujarati

બાપાની પીંપર વિષે

bapani pimpar wishe

દલપતરામ દલપતરામ
બાપાની પીંપર વિષે
દલપતરામ

(કુંડળિયો છંદ)

વિચરીને વઢવાણથી, લીધો લીંબડી પંથ;

વિતક વરણવતાં વધે, ગ્રીષમ વરણન ગ્રંથ;

ગ્રીષમ વર્ણન ગ્રંથ, પંથમાં ન મળ્યું પાણી;

તપ્યો પ્રલય સમ તાપ, રહી શિર રામ કહાણી;

દાખે દલપતરામ, રામનું રટણ કરીને;

અતિશય કર્યા ઉચાટ, વાટ મધ્યે વિચરીને.

લગભગ આવી લીંબડી, દોઢ ગાઉં પર દૂર;

ત્યાં તો ધોમ ધખ્યો ઘણો, ન રહ્યું તનમાં નૂર;

ન રહ્યું તનમાં નૂર, સૂરજે શરીર તપાવ્યું,

છાંયો ન મળે છેક, એક પણ ઝાડ ન આવ્યું;

દાખે દલપતરામ, ભલી જોતાં મન ભાવી;

પીંપર બાપાતણી, લીંબડી લગભગ આવી.

બાપાની પીંપર બડી, પૃથવી પર પ્રખ્યાત;

પ્રસિદ્ધ જેવો પ્રાગવડ, વિશ્વ વખાણે વાત;

વિશ્વ વખાણે વાત, પીંપળો પ્રભાસ પાસે;

કદંબ જમુના ફૂલ કલ્પતરુઓ કૈલાસે;

દાખે દલપતરામ, ઉપમા એ આપ્યાની;

ભલે થઈ ભૂમાંહિ, બડી પીંપર બાપાની.

ત્યાં બેશીને ત્રણ ઘડી, કવિએ કર્યો વિરામ;

અતિ સુખ ઉપજ્યું એ થકી, આશીષ દીધી આમ;

આશિષ દીધી આમ, નામ તુજ નવ જુગ રહેજો;

તુજને વાવી તેહ, લાખ સુખ સ્વર્ગે લેજો;

દાખે દલપતરામ, પરમ પદમાં પેશીને;

લેજો ઉત્તમ લ્હાણ, બહુ જુગ ત્યાં બેશીને.

આંબા કરતાં અતિ ભલું, દીસે તારું ડોળ,

શેલડી શા હિસાબમાં, આપે સાકર ગોળ;

આપે સાકર ગોળ, તાપ તનનો ન મટાડે;

સુરતરું સ્વર્ગે વસે, ન દેખે નર કોઈ દહાડે;

દાખે દલપતરામ, સરવ તરુના ગુણ સ્મરતાં;

તુજમાં અમૃત તત્ત્વ, અધિક તું આંબા કરતાં.

(દોહરો)

જાન્હવી તીરે જળતણું, દેવું સુલભ દાન;

દેજો નિર્જળ દેશમાં, કહું જળ કીમતવાન.

(કુંડળિયો)

પ્યારી પીંપર પદમણી, શાંતિ દાન દેનારી;

ભૂપતિ વિક્રમ ભોજસમ, તું અતિશે ઉપકારી;

તું અતિશે ઉપકારી, તારી કીર્તિ શું કહીએ;

જે ઉચરું તે અલ્પ, એમ અંતર ધરી રહીએ;

દાખે દલપતરામ, કોટીધા તું ગુણકારી,

રાખીશ તારું નામ, પૃથ્વિ પર પીંપર પ્યારી.

આપે ગામ ગરાસ કે, દ્રવ્ય વસ્ત્ર દે દાન;

એમાંનું એકે નહીં, શાંતિ દાન સમાન;

શાંતિ દાન સમાન, જગતમાં કશું ન જાણું;

તે માટે હું તને, વિશેષે કરી વખાણું;

દાખે દલપતરામ, કષ્ટ કાયાનાં કાપે;

દુનિયા મધ્યે દાન, કહો એવું કો આપે.

જ્યાં સુધી આ જગતમાં, મુજ કવિતા કહેવાય;

બાપાની પીંપર તણા, ગુણ જગમાંહિ ગવાય;

ગુણ જગમાંહિ ગવાય, પામો બહુ પ્રખ્યાતિ;

કીર્તિ દેશ વિદેશ મુલકમાં તાજો માતી;

દાખે દલપતરામ, અરે સુખના અંબુધી;

જીવે તું જગમાંહિ, જીવે કવિતા જ્યાં સૂધી.

ઓગણિસેં ઉપર થયે, વિક્રમ વર્ષે એક;

વદિ દશમી વૈશાખની, વાસર શનિ વશેક;

વાસર શનિ વશેક, પીંપરે તાપ ઉતાર્યો;

નિશ્ચળ રહેવા નામ, આમ આ વિષય ઉચાર્યો;

દાખે દલપતરામ, ભલે જનમી આ ભૂપર;

વિક્રમ વર્ષ ગણાય, એક ઓગણિસેં ઉપર.

(સવૈયો)

કદળી તરુ તુચ્છ ગણી કહીએ,

કદિ આંચ હરે ન ઉતાપાની,

તરું ફૂલતણાં વિરહી જનને,

બહુ વૃદ્ધિ કરેજ બળાપાની,

ધિક જન્મ ધરી જશ જો ન જપાય

છપાય ન અંદર છાપાની;

નિરભાગણી નાગરવેલ અને,

બડભાગણિ પીંપળ બાપાની.

રસપ્રદ તથ્યો

ગુજરાતી કાવ્યસાહિત્યમાં સૌપ્રથમવાર અર્વાચીનતાના લક્ષણો પ્રગટાવતી આ રચના છે. આ રચનામાં વઢવાણથી લીંબડી જતાં ગ્રીષ્મના તાપમાં એક પણ ઝાડ ન મળતાં અંતે પીંપરનો છાયો મળે છે, જેની અહીં પ્રશસ્તિ કરવામાં આવી છે.

સ્રોત

  • પુસ્તક : દલપતરામનાં શ્રેષ્ઠ કાવ્યો (પૃષ્ઠ ક્રમાંક 123)
  • સંપાદક : ચન્દ્રકાન્ત ટોપીવાળા
  • પ્રકાશક : પાર્શ્વ પબ્લિકેશન
  • વર્ષ : 2008