(સોરઠા)

વાલા તારાં વેણ, સ્વપનામાં પણ સાંભરે;

નેહ ભરેલાં નેણ, ફરી ન દીઠાં ફારબસ.

આજ કાલની વાત, જોડ વરસ જાતાં રહ્યાં;

ભેળા થઈને ભ્રાત, ફરી ન બેઠા ફારબસ.

પામ્યો ગતિ પવિત્ર, જઈને બેઠો જોખમાં;

મિત્ર તણી તેં મિત્ર, ફિકર ન રાખી ફારબસ.

દિલ ન થશો દિલગીર, વેલેરા મળશું વળી;

વદીને એવું વીર, ફરીને મળ્યો ન ફારબસ.

ઉચર્યો કદી ન એક, જુઠો દિલાસો જીભથી;

છેલીવારે છેક, ફોગટ બોલ્યો ફારબસ.

દીઠા નહીં દેદાર, સંદેશો નહિ સાંભળ્યો;

કાગળ પણ કો વાર, ફરી ન લખિયો ફારબસ.

હેતે ઝાલ્યો હાથ, છેક કદી નહિ છોડતો;

મળ્યે સ્વરગનો સાથ; ફંટાયો તું ફારબસ.

માનવ જાતી માત્ર, ભલે વસે સઉ ભૂમિમાં;

પણ પ્રીતિનું પાત્ર, ફૂટી ગયું રે ફારબસ.

લાખ લડાવ્યાં લાડ, સુખ તે તો સ્વપ્ને ગયું;

ઝાઝાં દુખનાં ઝાડ, ફળવા લાગ્યાં ફારબસ.

અંતરની ગત એક, ઈશ્વર જાણે આપણો;

છેટું પડ્યાથી છેક, ફરૂં ઉદાસી ફારબસ.

તારા બોલ તણાજ, ભણકારા વાગે ભલા;

ઉપજે ઘાટ ઘણાજ, ફરી ક્યાં દેખું ફારબસ.

નેણે વરસે નીર, સ્નેહી જ્યારે સાંભરે;

વેલો આવી વીર, ફરીને મળજે ફારબસ.