વૃથા ક્યોં જન્મ ખોતા હૈ, અરે મતિમંદ નર તન કા;

લગા રહ ધ્યાન મેં ઉસકે, જો સ્વામી હૈ સભી જન કા.

યહીં કે સંગ સાથી હૈ, યહીં કે મિત્ર હૈ તેરે;

ન ભાઈ બંધુ સુત દારા, ન રિશનત ભી ચલે ધન કા. વૃથા૦

યહી સંસાર કી ગતિ હૈ, કોઈ આતા કોઈ જાતા;

જો કરતા હો સો કર લે તું, રહે ન પછતાય ફિર મન કા. વૃથા૦

યે વસુધા કે ભયે સ્વામી, હજારો રાજા મહારાજા;

કહાં યાદવ કહાં પાંડવ, કહાં પરિવાર રાવન કા. વૃથા૦

યે બંધન સેં નિકલને કા, કરો કુછ યત્ન અય પ્યારે;

કરી ઉપકાર તનમન સે, યહી કારજ મનુષપન કા. વૃથા૦

હટાવો ચિત્ત વિષયોં સે, અહિંસા ધર્મ કો જાનો;

પઢો વેદો કી સતવિદ્યા, નહીં તો હૈ પશુ વન કા. વૃથા૦

‘ગનેશી’ સંધ્યોપાસન મેં, રહો તત્પર હમેશાં તુમ;

ભરમ મેં ઉગ્ર મતિ ખોવો, વ ગાવો ગુન નિરંજન કા. વૃથા૦