વીતે રાત અપલક અને વાય વ્હાણું

વીતે રાત અપલક અને વાય વ્હાણું;

ત્યજેલા પ્રણયનું મળે સાલિયાણું.

સહુ કોઈ ફિલસૂફ બને આ સ્થિતિમાં,

રૂપેરી નિશા, બાંકડો ને ચવાણું.

સદાકાળ કોને સુખી અહીં થવું છે?

ઋતુઓને હું ડાળની જેમ માણું.

કરે છે જે ચિંતા હશે એ ફિરસ્તો,

નાચે છે બાકીના ગાઈ ફટાણું.

કહેવું જગત વ્યર્થ છે એ તો જાણે,

ગલોફામાં બરફી ને મોઢું કટાણું.

Vite Raat Apalak Ane Vay vhanu