થરથરતું લઈને ખાલીપણું બેઠાં તાપણે

થરથરતું લઈને ખાલીપણું બેઠાં તાપણે

થીજી ગયેલ યુગના પ્રતિનિધિ આપણે

દૃશ્યો નિહાળવામાં બને અંતરાયરૂપ

વળગ્યો છે ભૂતકાળનો જે ભાર પાંપણે

આંખો છે લીલીકાચ ને જે જોઉં તે લીલું

એવો તો ડંખ કારમો માર્યો છે સાપણે

મારી ત્વચાઓ જાણે ઉતરડી લીધી સળંગ

છીનવી લીધાં છે વિસ્મયો દુનિયાના ડ્હાપણે

પોતીકી વાતનો જ સૂરજ ઝળહળી શકે

અંધાર દૂર થાય ન બીજાની થાપણે

સપના અને ઉદાસીના અડતા મકાનની

મજમું દીવાલ જેવા ઊભા દોસ્ત, આ૫ણે.

Tharthartu Laine Khalipanu Betha Tapane