મારો શો વિશ્વાસ, હું તો પાનખરનું પાંદડું

મારો શો વિશ્વાસ, હું તો પાનખરનું પાંદડું,

ડાળીએથી કોણ જાણે ક્યારે હું તૂટી પડું.

હું તો મારા હાથપગની બેડીઓ તોડી શકીશ,

પ્રશ્ન તારો છે કે તે પહેર્યું છે સોનાનું કડું.

ટૂંકમાં જીવનમરણની આટલી છે ફિલસૂફી,

બસ કે ગુમ થૈ જાઉં પાણીમાં ને રેતીમાં જડું.

ધાર કે આજે કલમ ના હોત મારા હાથમાં,

તો નર્યા હાથે સળગતા શબ્દને ક્યાંથી અડું.

નટ-નટીનું પોસ્ટર જોઈ કશું ધારો નહિ,

એ જગાએ ભીંત પર ઊખડી ગયું છે પોપડું.

Maro Sho Vishvas, Hu To Pankharnu Pandadu