જીવન છે ચાર દિનનું, થઈ ન એની જાણ પણ અમને,

જીવન છે ચાર દિનનું, થઈ ન એની જાણ પણ અમને,

જમાનાએ દીધું જીવવા ફક્ત બે-ચાર ક્ષણ અમને.

તમે નહિ દોરશો તો ચાલશું પદ-ચિહ્ન જોઈને,

નહીં મળશે તમારો હાથ તો મળશે ચરણ અમને.

અમારી જિંદગીમાં કેમ છે દિવસેય અંધારું?

સૂરજના ડાઘમાંથી તો નથી મળતાં કિરણ અમને?

સતત દિનરાત દુનિયાના તમાશા કેમ જોવાતે?

એ સારું છે કે છે પાંપણ સમું એક આવરણ અમને.

ભરી'તી જે મગજમાં, એ હવાથી શ્વાસ લીધા છે,

જગતમાં તો હતું ગુંગળાવતું વાતાવરણ અમને.

હવે પીવું નથી કિન્તુ તરસથી હાથ ધોવા છે,

હવે તો દ્યો કોઈ આ ઝાંઝવામાંથી ઝરણ અમને.

જગા ન્હોતી ચમનમાં ને જનાઝા પર ફૂલો પામ્યા,

ગનીમત છે-જીવન કરતાં મળ્યું સારું મરણ અમને.

હતો એ તાપ, સામે કોઈ ન્હોતું જોઈ પણ શક્યું,

તમાશો થઈ ગયો લોકોમાં જ્યાં લાગ્યું ગ્રહણ અમને.

નહીં તો છે બધી રીતે ગગનગામી સફર બેફામ,

નડે છે આ ધરાની ધૂળના થોડાક કણ અમને.

jiivan chhe chaar dinnun, thaii na aenii jaan pan amne