જેને પૂરપાટ મેં ભગાડી છે

જેને પૂરપાટ મેં ભગાડી છે,

પગ કે પૈડાં વિનાની ગાડી છે.

સુખની મેં છાલકો ઉડાડી છે,

વેદનાઓને પણ રમાડી છે.

દિલની દીવાલ પાડવા માટે

મેં ફક્ત આંખને અથાડી છે.

શ્વેત કાગળની કોરી ધરતી પર,

રક્ત સીંચી ગઝલ ઉગાડી છે.

એય શોધે છે નોકરી, જેને,

ઘરનું ખેતર છે, ઘરની વાડી છે.

શુદ્ધ ઉચ્ચાર ક્યાં વિવેચકના,

એમની જીભ ખૂબ જાડી છે.

પેટની બળતરા નથી ઓછી,

દિલમાં ક્યાં આગ તેં લગાડી છે.

કેમ ના વંદે માતરમ્ કહીએ,

યાર! ધરતી અમારી માડી છે.

Jene Purpat Me Bhagadi Chhe