દે વરદાન એટલું

દે વરદાન એટલું

સ્વતંત્રતા, દે વરદાન એટલું :

ન હીનસંકલ્પ હજો કદી મન;

હૈયું કદીયે ન હજો હતાશ;

ને ઊર્ધ્વજ્વાલે અમ સર્વ કર્મ

રહો સદા પ્રજ્વલી, ના અધોમુખ;

વાણી ન નિષ્કારણ હો કઠોર;

રૂંધાય દૃષ્ટિ નહિ મોહધુમ્મસે;

ને આંખમાંનાં અમી ના સુકાય;

ન ભોમકા ગાય વસૂકી શી હો!

વાણિજ્યમાં વાસ વસંત લક્ષ્મી,

તે ના નિમંત્રે નિજ નાશ સ્વાર્થથી.

સ્ત્રીઓ વટાવે નિજ સ્ત્રીત્વ ના કદી,

બને યુવાનો ન અકાલ વૃદ્ધ,

વિલાય ના શૈશવનાં શુચિ સ્મિતો;

ધુરા વહે જે જનતાની અગ્રીણો,

તે પંગતે હો સહુથીય છેલ્લા;

ને બ્રાહ્મણો— સૌમ્ય વિચારકો, તે

સત્તા તણા રે ન પુરોહિતો બને.

અને થઈને કવિ, માગું એટલું

ના તું અમારા કવિવૃંદને કદી

ઝૂલંત તારે કર પીંજરાના

બનાવજે પોપટ – ચાટુ બોલતા.

સ્વતંત્રતા, દે વરદાન આટલું.

de vardaan aetlun