તારી આ ધરતી પર તારા થઈ રહેવું ને,

તારા દીધેલા ડામ દાઝવા!

બોલ કેટલા અબોલા હવે રાખવા?

છાતીમાં હણહણતી ચીસો છુપાવી છે કોઈ કાન માંડે તો સાંભળે;

પાંપણની આડશમાં હળવેથી ઝાંખીને આંસુ કહે છે મને કાઢને!

અંગ સડી જાય એને વાઢી શકાય પણ લોહીના તો ભાગ કેમ પાડવા!

બોલ કેટલા અબોલા હવે રાખવા?

પાંસળીની પીડામાં જીવડો દુભાય એની પરસાળે ઝીણું ઝીણું ગાંગરે;

એમાંથી નીકળેલી લાગણીની ભઠ્ઠીમાં મારું વિષાદ ગીત પાંગરે,

માટીમાં ભળવાનો જાગ્યો અભરખો આ દુનિયાના ઝેર નથી ચાખવા!

બોલ કેટલા અબોલા હવે રાખવા?