સદ્ગત મુ. શ્રી મુકુન્દભાઈને

જળ રે ઊંડાં ને પાછાં નીતરાં

એવાં નવલાં નવાણ,

આંખ્યું રે મીચાણી અડધી વાતમાં

સહેવી કેમ રે આ હાણ

શું રે સંભારું, શું રે વીસરું?

વાતું માંડી'તી મબલખ મૂલની

ભુલી કેમ એ ભુલાય,

વેળા વેળાની વીતી છાંયડી

મીઠી લેરખડી વાય

મોતી સંચ્યાં રે મોંઘાં મૂલનાં.

જીરવ્યું ને જીવ્યા ઝીણી ખાંતથી

ઊંડા ઓળખ્યા મરમ.

અક્ષર આળેખ્યા શીળા તેજના

ભીતર ભજીને પરમ.

એક જ્યાં સંભારુ, બીજું સાંભરે.

તીરથ કર્યાની મંછા સેવતા,

તમને મળતા કદીક;

સતનો સમાગમ આજે આથમ્યો

થયા આંખથી અદીઠ

ફૂલની સુવાસે તમને પામશું!

Sadgat mu. Shree Mukundbhaine