રાતરાણી ને સૂરજમુખી

રાતરાણી ને સૂરજમુખી

રાતરાણીએ મીંચ્યાં લોચન : સૂરજમુખીએ ખોલ્યાં :

સૌરભભીનો સૂર લઈને વનપંખીઓ બોલ્યાં!

કાજળનો દૂર કરી કામળો

જાગી ઊઠ્યા પ્હાડ;

પડછાયા લઈ પોઢ્યાં'તાં એ

પ્રકટી ઊઠ્યાં ઝાડ.

સમણાંનાં આ બુંદ બુંદને પાંદડીઓએ ઢોળ્યાં :

રાતરાણીએ મીંચ્યાં લોચન : સૂરજમુખીએ ખોલ્યાં!

અંધકારનો દરિયો ડૂબ્યો

કિરણ કિરણના કાંટા;

દરિયારણને કાંઠે સમણાં

વમળ વિશે અટવાતાં.

આંસુ ને સ્મિતના સરવરમાં નયનકમળ આ કોળ્યાં :

રાતરાણીએ મીંચ્યાં લોચન : સૂરજમુખીએ ખોલ્યાં!

raatrani ne surajmukhi