વેદનાનું વરદાન દઈ ભલે જાય, પિયા! નહિ રોકું,

સાજ સજી ઊભી સાંઢણી, રે ભાંગ્યા વેણથીયે નહિ ટોકું.

કોઈ ન ઊણપ લાગતી, આ ઘર ભર્યું ભર્યું એક તુંથી;

સરવ સુખની ફોરમનો રહું ગરવે ગજરો ગૂંથી.

બરખાની ઋતુ ઊતરી; વ્હેણ ન, રેત કોરી અવલોકું.

વેદનાનું વરદાન દઈ ભલે જાય, પિયા! નહિ રોકું.

ઊઘડયા હોઠ અબોલ રહે એવાં બારણાંયે અધખૂલ્યાં;

એક જ તે આવી જાય સદાયનું, જાગવું ન એમ, ઝોકું.

વેદનાનું વરદાન દઈ ભલે જાય, પિયા! નહિ રોકું.

હરતી ફરતી જોઉં હવા નહિ, હાવ ગતાગમ ભૂલ્યાં;

દૂરનું સકલ આંબતું એકલ ડળકે હૃદય ઊનું;

અગનપાંખથી ઊડતું રે ચિર સંગમાં અસીમ સૂનું;

આખરી વેળની ધડક ઝીલતું છાતીએ ઢળેલ ડોકું.

વેદનાનું વરદાન દઈ ભલે જાય, પિયા! નહિ રોકું.