હોરી (ઘરે આવો વસંતવિલાસી)

(સાવરો અજહુ નહીં આયો – એ રાગ.)

ઘેર આવો વસંત વિલાસી; વિલાસી, ઘેર. ટેક.

આવે સમે કેમ આપ થયા છો, પિયુ પરદેશ પ્રવાસી;

અવધ ઉપર દિન અધિક ગયા છે, ફાગણની ગુણ રાશી;

પ્રિયા આવી પૂરણ માસી, ઘેર આવો વસંત વિલાસી.

લખી લખી કાગળ લખવાની લેખણ, ઘણું લખતાં ગઈ ઘાસી;

આપનો ઉત્તર એકે ન આવ્યો, એ થકી થઈ છું ઉદાસી;

નકી બેઠી થઈને નિરાશી, ઘેર આવો વસંત વિલાસી.

કંથ કથનથકી કોલ કર્યો હતો, એક દિન બેસી અગાશી;

પ્યારી તને નહિ પલક વિસારું, તે નથી જોતા તપાસી;

સ્વામી કેમ મળશે શાબાશી, ઘેર આવો વસંત વિલાસી.

પિયુ તમ અરથે પલંગ બિછાવું, ખાટ બાંધું ખૂબ ખાસી;

ચંપા ચંબેલી ગુલાબના ગજરા, હાર પહેરાવું હુલાસી;

વદન જોઉં નેણ વિકાસી, ઘેર આવો વસંત વિલાસી.

આ રૂતુમાં રમે પિયુ સંગ પ્રેમદા, હેતે કરી કરી હાંસી;

દલપતરામના દેવે દીધી હોય, જોડ જો રામ સીતાશી;

કશી કેમ રાખે કચાશી, ઘેર આવો વસંત વિલાસી.

Hori (Gher aavo vasantvilasi)