અક્ષરનાં વાસી

અક્ષરનાં વાસી

એ જી તેં તો વ્હાલાંને દીધી વરાળ્યું

દવલાંને દીધાં દોઢિયાં હો જી,

એ જી તારી આગ્યુંમાં એક તો ઓરાણાં

બીજાં પલંગે પોઢિયાં હો જી.

ધાન મૂઆની ભેળા ધક્કે ચડીને ઈ તો

ચાબખા મૌજથી ઝીલે.

મેશની ટીલી ઈ તો ભાલે લગાડી ભાઈ,

ખાખ બની બની ખીલે—

ઉજમાળાં એનાં મોઢિયાં હો જી.

ખાડા ખરાબામાં પોગીપોગીને માંડે

મોતીનાં પાણ પાઈ ખેડ્યું,

સાંસની દેરે એની તૂટતી હોય તંયે,

ફૂટતી અમિયલ શેડ્યું, –

ને પાંપણે પરોઢિયાં હો જી.

કોઈ ન જાણે એનો રંગ ઊંડેરો મીઠો

કોઈ ન જાણે જંગ છાનો,

આવે ને જાય ઈ તો અક્ષરનાં વાસી આંયાં,

નંઈ માતર, નંઈ કાનો–

ગમતીલા તારા ગોઠિયા હો જી.

Akshar na Vasi