અંબા માતા રે મા વીનવું, લંબોદર લાગું પાય;

વાણી આપો રે મા માયા કરી, તેમ અક્ષર આપો માય.

સરસ્વતી ગુણપતિ રે મા સ્તવન કરું, જેના ગુણ ગાયા નવ જાય;

નયણે નીરખું રે મા માતાને, ધન્ય ધન્ય આરાસુરી માય.

શીશે શોભે રે મા રાખડી રે, માને શ્રવણે ઝબૂકે ઝાલ;

માજી રૂપ સોહામણાં રે મા, જેની જોત્ય પડે બહુ ગાલ.

શ્યામ ત્રિવેણી રે મા ચોટલો, માંહી જડિત્ર ગોફણો સાર;

ગોફણે ફરતી રે મા ઘૂઘરી, જેનો સુંદર ઘાટ અપાર.

નીલવટ સોહે રે મા ચાંદલો, ને કુમકુમ કેસર આડ;

આડ અનોપમ રે મા શોભતી, મા વિધવિધ લડાવે લાડ.

વેણ સમારે રે મા આપશું, ને સેંથે ભર્યો સિંદોર;

નયણે કાજલ રે મા સારિયાં, અણિયાળે નાકે મોર.

ચોકે બાંધી રે મા ચૂંદડી, માંહી કસબે બંધ દીસે તોર;

કુમકુમ કેસર રે મા કસ્તૂરી, માંહી ચૂવાચંદનનું જોર.

દાડમ-કળીઓ રે મા દંત છે, ને મુખ ચાવ્યાં તંબોળ;

મુખથી બોલે રે મા મરકલડે, ને નૌતમ કરે કલોલ.

કોટે સોહે રે કટેશરી, માંહી મોતી કીડિયાં જેહ;

ચાંદલો સોહે રે મા સોના તણો, માંહે તનમનિયાં તેહ.

હારલો લહેકે રે મા જડાવનો, માજી કરે તે ઝૂમણું જ્યોત;

માળા લહેકે રે મા મુક્તાફળની, માદળિયે ઉદ્યોત.

ઉપર સોહે મા ઊતરી, માંહી દુગદુગી ભાત અપાર;

કંઠે નૌતમ રે મા કાંઠલો, માંહી રહે પુષ્પના હાર.

ચૂડી રૂડી રે શોભતી, માંહી કાંકણી તેને સંગ;

બાંહે બાજુબંધ રે મા બૈરખા, આભૂષણ ધરિયાં અંગ.

ખટપટ ખળકે રે મા મેખલો, માંહી ઘૂઘરીનો ધમકાર;

વાજો વાજે રે મા રણઝણે, માંહી જેત્ર તણા તણકાર.

ચરણા ચોળી રે મા ચુંદડી, માંહી કુમખો લીલી ભાત;

વસ્ત્ર અનોપમ રે મા પહેરિયાં, તે સર્વ જૂજવી ભાત.

વેઢ વીંટીઓ રે મા આંગળીએ, ને નોતમ દીસે અંગ;

અંગની આંગળીઓ રે મા આપશું ને દર્પણ દીસે સંગ.

કાંબી કડલાં રે મા શોભતાં, ને ઝાંઝર નેપુર સાર;

અણવટ ઠમકે મા અંગૂઠે, ને વીંછિયાનો ઝણકાર.

શણગાર પહેર્યા રે મા શોભતા, તેનાં શાં કરું વખાણ;

તળિયાં રાતાં રે મા પગ તણાં, જાણે ઊગ્યો ભ્રમર ભાણ.

સુરીનર મુનિવર રે મા મોહી રહ્યા, ને મોહ્યા, મોટા ભૂપ;

મોહ્યા મોહ્યા રે મા દેવતા, મા જોતાં તારું રૂપ.

ચોસઠ બેનું રે મા આવિયો, ને માંડ્યો નૌતમ રાસ;

હરખ ધરીને રે મા હમચી, ખૂંદે તાળીઓ વાગે ત્રાસ.

હરતાં ફરતાં રે મા ફૂદડી, ને છંદે ગરબો ગાય;

શોભા શી કહું રે માં તમ તણી, તે કળી કોઈથી નવ જાય.

ગરબે ફરતાં રે મા જાળિયાં, તેના દીપક જ્યોત અપાર;

કમલ દીપક રે મા કોડિયાં, તેની શોભા તણો નહીં પાર.

પાર નવ આવે રે મા તમ તણો, તેના ગુણ ગાય છે ઈશ;

આવ્યા આવ્યા રે મા કાશી થઈ, ઇન્દ્રાદિક સુર તેત્રીસ.

બ્રહ્મા આવ્યા રે મા હંસ ચઢી, ને વૃષભ ચઢી મહાદેવ;

વિષ્ણુ આવ્યા રે મા ગરુડે ચઢી, જેની દેવ કરે છે સેવ.

નાચે નાચે રે મા ઉર્વશી, ને કરે અપ્સરા ગાન;

ગાન ગાવે રે મા નૃત્ય કરે, ત્યાં નાટક થેઈ થેઈ તાન.

જય જય વાણી રે મા સહુ વદે, ત્યાં પુષ્પની વૃષ્ટિ થાય;

હસી રમીને રે મા રાસમાં, તે સ્થાનિક બેઠાં માય.

ભોજન કીધાં રે મન ભાવતાં, પક્વાન્ત દૂધ છે પાસ;

ઝારી ભરી રે મા ગંગાજલી ને મનમાન્યા મુખવાસ.

કર જોડીને રે મા વીનવે, ‘વલ્લભ’ તારો દાસ;

સંકટ ટાળો રે મા સેવકનાં, મા તમે મનની પૂરો આશ.