ઊંદર કેર કરે છે રે, દુઃખડાં કોને કહેવા જઈએ?

અમને નિત્ય રંજાડે રે, ઘરમાં કેમ કરીને રહીએ?

ઘર મધ્યેથી દોડી આવે, બિછાના પર બેસે;

ફૂંકી ફૂંકી ચાંચ જ મારે, ના ખબર તેની રે' છે. ઊંદર૦

ચાર પહોરની રજનીમાં રે, એક ઘડી નવ જંપે;

નિદ્રામાંથી જાગું ઝબકી, તવ કાયા મારી કંપે. ઊંદર૦

પોથી પુસ્તક કાપી નાખ્યાં, બાકી ન રાખ્યું એક;

ઝાલી ઝાલી થાકી ગયો, ૫ણ પાર ન આવ્યો છેક. ઊંદર૦

ધોતી પોતી કાપી ખાધી, દોરી કાપી આખી;

અબોટિયુ અંગરખું કાપ્યું, તેનો સૂરજ સાખી. ઊંદર૦

જળ પીવાનું બોટી ગયા ને, તેલ ઢોળી દીધું;

બરણીમાં જે બાકી રહ્યું તે, સરવે મળીને પીધું. ઊંદર૦

ચૂચું ચૂચું ચીસે પાડે, લીંડી ઝાઝી પાડે;

ઢંઢોળીને હાંકું ત્યારે, દોટો ઝાઝી કાઢે. ઊંદર૦

ગણપતિની ચોથ જ કરીએ, તે કરતાં નથી ચૂક્યા;

લસલસતા લાડુ કરીને, ઊંદરમામાને મૂક્યા. ઊંદર૦

દીવો જો બળતો રાખું તો, દિવેટ તાણી જાયે;

એમ કરતા જે ઊંઘી ગયા તો, લંકા જેવું થાયે. ઊંદર૦

જે દિવસના ગામ ગયા'તા, તે દિવસના ઘરમાં પડિયા;

કોઠી પેટી કાપી ખાધી, એ રીતે મને નડિયા. ઊંદર૦

પાંજરા મૂકી મૂકી થાકયો, તોયે ઝાલ્યા નવ ખૂટે;

ખાવાનું ઉઘાડી નાખી, જાણે ગોળનું ગાડું લૂંટે. ઊંદર૦

એહ પશુને શું કરીએ? મને રીસ ગઈ છે વ્યાપી;

માળા મારી ફેરવવાની ગૌમુખી સુદ્ધાં કાપી. ઊંદર૦

નિત નિત દુઃખડાં દે છે અમને, ક્યાં જઈએ અમે નાસી?

ભગત ‘પીતાંબર’ એમ કહે, એને મળજો વાઘની માસી. ઊંદર૦