સુણ દરજીડા, કાતર ગજ ને સોય તણા ગુણ હું કહું,

અચરજ ઉપજે, જોઈ જગતની રીત રૂઠે સમજી રહ્યું. —ટેક

તે ત્રણ રહે છે ઘેર તારે, પણ જુદા સ્વભાવ સદા ધારે;

તને ટેવ પડી જનમ્યાં જ્યારે; સુણ દરજીડા...

કાતર કેવી ભૂંડી ભાળી, તે પેટ વિષે રાખે પાળી;

સાજાં ભાગ્યાં કરવાવાળી; સુણ દરજીડા...

જે સૂત્ર તણાં તંતુ દરશે, સજી સંપ સદા સ્પિર થઈ ઠરશે;

કાતર તેને જુદા કરશે; સુણ દરજીડા...

હવે ગજના ગુણ કહું છું જે છે, બદસલાહ કાતરને દે છે;

પછી પોતે તો અળગો રહે છે; સુણ દરજીડા...

આ જગમાં જેના ગુણ એવા, કહીએ તેને કપટી કેવા?

એ તો લબાડ લેખે ગણી લેવા, સુણ દરજીડા...

એણે જગથી ઉલટું નામ ધાર્યું, માટે જગથી ઉલટું કામ કર્યું;

એને લાયક એ ઠીક ઠર્યું; સુણ દરજીડા...

જગમાં જે જેવા ગુણ ધરશે, તેવું લોક વિષે લાયક ઠરશે;

સજ્જન તો દુર્ગુણથી ડરશે; સુણ દરજીડા...

એવા જનને ઓળખી લઈએ, તેને દિલની વાત નહી દઈએ;

દઈએ તો અતિ દુખિયાં થઈએ; સુણ દરજીડા...

એવાને કોઈ આંગળી આપે, તો કપટ કરી તરતજ કાપે;

માટે અર્થ સરે અળગાં થાપે; સુણ દરજીડા...

જો સોય બિચારી સારી છે, તૂટ્યાં સાજાં કરનારી છે;

ગુણવંતી નામે નારી છે; સુણ દરજીડા...

તેવી છે પણ ગુણ દેવાને, સમજાવે સંપી રહેવાને;

આવકારજ દેવો એવાને; સુણ દરજીડા...

કુળ એકજ કાતર સોય તણું, પણ કામ જુદી કરનારી ગણું;

ગુણ વિનાની એક ગુણાની ગણું; સુણ દરજીડા...

તે પણ અંતરમાં અભિલાખી, શિર ઉપર સોય ધરી રાખી;

ગજ કાતરને નીચાં નાખી; સુણ દરજીડા...

અણસમજુ જન વિશ્વાસ કરે, સમજુ તો દિલમાં સમજી ડરે;

નિજ અર્થ સરે અળગાંજ ધરે; સુણ દરજીડા...

એમ કર્તારે ઉપયોગી કર્યાં, તે થકી નકામાં તે ન ઠર્યા;

દલપતરામે દિલમાંહિ ધર્યા. સુણ દરજીડા...