બારી બહાર છૂટી ધસી દૃષ્ટિ.

અહો મોકળાશ!

…ભાઈ, બેસો જગા છે, ગાડી છે બધાની.

હાશ!

ગડડ ગડડ! ગડડ ગડડ! ગડે ગાડી.

દૃષ્ટિ મારી બારી બ્હાર નાસી છૂટી ધસી.

મનડું આ અખૂટ વેરાન બની જાય.

સંકલ્પવિકલ્પ બધા છૂટાં ઘેટાં સમા

હેઠા શ્વાસે ધરતીનાં હો-ન-હો તે તૃણ

ખેંચી કાઢે, ચર્યાં કરે.

ઓહો! પેલો દૂર ડોકાયો ડુંગર.

ચિત્ત અઢેલીને એને થયું જીવ-ભર.

ધારે ધારે ચઢી જઈ ઊંચેરા શિખર પર

મંદિર-ધ્વજાએ થરકી રહ્યું ફરફર

ફરકી રહ્યું થરથર.

… પાણી ઢળ્યું? લઈ લો સામાન ઊંચો.

ડળી ગયો કાચો કૂજો!

રણમાં પાણીનાં ભલા દર્શન કરાવી ગયો.

ગડડ ગડડ! ગડડ ગડડ! ગડે ગાડી.

પાણી? પાણી તો અહીં પાતાળકૂવે, અથવા તો

ઓ પણે અંકાશે, જ્યાં

કાળમીંઢ ખડકોની ભીંતો

માથે ગઢ, જાણે

ઉગામેલી મુક્કી આ ભેંકાર ધરાએ.

પાણીની અચૂક દીપે એ એંધાણી.

જો જો પેલા બુરજે

સન્ધ્યાની રંગીન ચિતાએ

ઝળાંઝળાં ઊભી કો પદ્મિનીઓ

ઝાંકી રહી શાશ્વતીના હૈયાની સિંદૂર-જ્વાલા.

સન્ધ્યાયે શમી, અંધકાર-રણે

ચેતનના રેલા સમી રેલ લંબાયે આ જતી —

જાણે પળ પછી પળ

ઊંટ ખેંચે હળ :

ચાસે ચાસે ધરતી આ પડખું બદલી રહી.

આવી રાત, વેરતી મુઠ્ઠી ભરી તારા;

પ્રભુની ફસલ, હવે જોઈએ, કેવીક હશે

ગડડ ગડડ! ગડડ ગડડ! —  ગડે ગાડી.